கனாக்காதலன்

பெருவெளிக் கிரகம்

2012-02-14T23:58:00.000+05:30

வெடித்துப் பெருத்த
அண்ட பெருவெளியாய்
அமைதியேந்தி நிற்கிறது
இவ்வீடு

இதில்
தகித்துச் சுழலும்
தனிக்கிரகமாய்
நான்

தோன்றி மறையும்
நட்சத்திரமாய்
ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சி

நட்சத்திர இரத்தம்
பிழிந்து
தன் தனிமை போற்றுகிறது
இக்கிரகம்

என் விரலிடுக்குகளில்
ஒட்டியிருக்கின்றன
வண்ணங்கள்.

ஓடி ஓடி விளையாடு:

2012-02-04T12:09:00.000+05:30

தமிழ்நாட்டில் அடுத்த கல்வியாண்டில் இருந்து அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் " செஸ்" விளையாட்டு கட்டாயமாக்கப்படுகிறது - செய்தி

இந்த முறையை குஜராத்திடமிருந்து நாம் காப்பியடித்துக் கொண்டோம். குஜராத்தே இதை சோவியத்திடமிருந்து காப்பியடித்தது வேறு விசயம். சில நேரங்களில் "காப்பியும் நல்லது". அறிவித்தபடி, சரியான முறையில் இது நிறைவேற்றப்படுமானால், எழுந்து நின்று இருகரங்களையும் உயர்த்தி கைத்தட்டி வரவேற்கலாம். கிரிக்கெட்டைத் தவிர்த்து மற்ற விளையாட்டுகளுக்கும் முக்கியத்துவம் அளிப்பது இக்கணத்தில் மிகத் தேவையான ஒரு முடிவு. எப்போதும் நமது அரசுகள் சட்டமோ திட்டமோ தீட்டுவதில் தவறுவன அல்ல. அதைச் செயல் படுத்துவதில்தான் தவறிவிடுகின்றன. ஏனெனில் அவற்றை இயற்றுவதற்கு அமைச்சரவை ஒப்புதல் மட்டுமே போதுமானது. ஆனால் இயக்குவதற்குத்தான் அரசு, அதிகாரிகள் மற்றும் மக்கள் என எல்லோரின் உழைப்பும் ஒத்துழைப்பும் தேவைப்படுகின்றது.

பொதுவாக, விளையாட்டையும், படிப்பையும் இரு எதிரெதிர் துருவங்களாகக் கருதும் மனப்பாங்கே நம் நாட்டில் நிலவுகின்றது. நல்ல விளையாட்டுத் திறமை உள்ள மாணவர்களைக் கூட விளையாட விடாமல், படிப்பில் கவனம் செலுத்துமாறு நிர்பந்திக்கும் நிலைமையே இங்கு நிலவி வருகின்றது. இந்நிலைக்கு பெற்றோர், ஆசிரியர், அரசு, ஊடகம், சமூகம் என ஒவ்வொரு பிரிவினருக்கும் சரிபங்குண்டு.

அமெரிக்க சர்வே ஒன்றின்படி, இந்தியப் பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுவதற்கு எதிராக செயல்படுவதில் இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கின்றனர். வியப்பாக முதலிடத்தில் இருப்பது அமெரிக்கப் பெற்றோர். இங்கும் அமெரிக்காவைத் துரத்துகிறது இந்தியா. இன்றைய இந்தியப் பெற்றோர்களின் பெருங்கனவு எல்லாம் ஒரு இஞ்சினியரிங் டிகிரி, சாப்ட்வேர் வேலை, நான்கு சக்கர வாகனம், ஐந்திலக்கச் சம்பளம், டபுள் பெட்ரூம் ப்ளாட். அவ்வளவுதான். இதனை தங்கள் பிள்ளைகள் எட்டிவிட்டால் அவர்களுக்குப் போதுமானது. இதில் ஏதேனும் ஒன்றை பாதிக்கும் எதையும் அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. அதிலும் பொதுத் தேர்வுகள் எழுதும் மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் அடையும் பதற்றத்தையும், பயத்தையும் எழுத்தில் வடித்துவிட இயலாது. இதற்கிடையில் எங்கே பிள்ளைகள் மைதானத்தை அடைவது.

பெற்றோருக்குச் சிறிதும் சளைத்தவர்கள் அல்லர் இந்த ஆசிரியர்கள். தங்கள் பள்ளிகளில் 100 சதவீத தேர்ச்சி காட்டுவது மட்டுமே பெரும்பான்மையோரின் லட்சியமாக இருக்கிறது. வாரத்திற்கு ஒரு முறை மட்டுமே வரும் ஒரே ஒரு "விளையாட்டுப் பீரியடையும்", கடன் வாங்கி கணக்கு நடத்தும் வாத்தியார்களே இங்கு அதிகம். இப்படி வீட்டிலும், பள்ளியிலும் செயற்படுத்தப்படும் இத்தகைய புத்தகத் திணிப்பே பிற்காலத்தில் எந்தப் புத்தகத்தைப் பார்த்தாலும் அவனை வெறுத்தோடச் செய்கிறது. ஒருவன் பள்ளியில் தான் கற்றதை மறந்த பின்னும் அவனுடன் தங்கியிருப்பதே தலைசிறந்த கல்வியென்கிறார் ஐன்ஸ்டீன். பலபேரிடத்தில் அப்படித் தங்கியிருப்பது படிப்பின் மீதான ஒரு வெறுப்பே என்பதுதான் கசப்பான உண்மை இங்கு. இன்றைய பள்ளிகள் தலை சிறந்த ஜெராக்ஸ் மெசின்களையே உற்பத்தி செய்கின்றன. ஆனால் காலத்தின் தேவையோ சூப்பர் கம்பூட்டர்கள். அத்தகைய கம்யூட்டரிலும் சாஃப்ட்வேருக்கு இணையாக முக்கியமானது ஹார்ட்வேர்.

உலகத்திலேயே மிகவும் பணக்கார விளையாட்டு நிறுவனமான நமது பி.சி.சி.ஐ (ஃபிபாவிற்குக் கூட இதில் இரண்டாவது இடம்தான்) இருக்கும் இதே நம் நாட்டில் நமது ஹாக்கி அணி ஆசிய சாம்பியன்சிப்பை வென்ற போது வீரர் ஒருவருக்கு அளிக்கப்பட்ட தொகை ரூ 25000. சாப்ட்வேர் கம்பேனியில் புதிதாக வேலைக்குச் சேரும் ஃப்ரெஷர் ஒருவரின் வெறும் ஒரு மாதச் சம்பளம் இது. நிலைமை இப்படி இருக்கும் போது, எந்தப் பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளின் கைகளில் மெளசிற்கு பதிலாக ஹாக்கி ஸ்டிக்கைத் திணிப்பர்?

அடுத்தபடியாக சமூக அங்கீகாரம். ஒரு சில விளையாட்டுக்களைத் தவிர வேறு எந்த ஒரு விளையாட்டிற்கும் அதற்குண்டான முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதில்லை. இதில் ஊடகங்களின் பங்கும் முக்கியமானது. இன்று ஆஸ்ரேலியாவில் மண்ணைக் கவ்விக் கொண்டிருக்கும், நடப்பு உலகச் சாம்பியன் இந்தியா, இந்த உலகச் சாம்பியன் பட்டத்தை வென்ற அதே போன வருடம் தொடர்ச்சியாக இரண்டாம் தடவையாக நமது தேசிய கபடி அணி, கபடிக்கான உலகக் கோப்பையைக் கைப்பற்றியது இங்கு எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? இந்த உலகக் கோப்பை நம் பஞ்சாபில் தான் நடந்தது என்றால், அப்படியா என்று கேட்போர் நம்மில் எத்தனை பேர். நம் தேசிய விளையாட்டான ஹாக்கி அணியின் கேப்டன் பெயர் எத்தனை பேர் அறிவர்? வருடம் தவறாமல் புயலோ மழையோ எது வந்தாலும் மிக நேர்த்தியாக, குறித்த நேரத்தில் ஐ.பி.எல் நடத்தப்படும் இதே நாட்டில், சரியான கட்டமைப்பு வசதிகள் இல்லாத ஒரே காரணத்தினால் "தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள்" நான்கு முறை தள்ளி வைக்கப்பட்டன. இங்கு மட்டும்தான் விளையாட்டுகளைவிட அதில் நடந்த ஊழல்களே அதிகமாக பேசப்படுகின்றன.

நாம் இளவயதில் விளையாட்டிலும், உடற்பயிற்சியிலும் செலவு செய்யாது, சேமித்த நேரத்தையும் பணத்தையும், நமது நாற்பதுகளில் மருத்துவமனைகளின் வரிசைகளில் தொலைத்து வருகிறோம். இன்றைய வளரும் தலைமுறையின் ஆரோக்கியத்தையும், திறமையையும் வளர்த்துப் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பு நம்முடையாதாகிறது. அதற்கு இத்தொடக்கம் தொடர வேண்டும்.

* * *

நன்றி - உயிரோசை

ஜன்னல் பக்கங்கள் - 10 :

2012-01-21T00:01:00.000+05:30

வெகுஜனப் பத்திரிக்கை என்றால் என்ன மொழி வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்திக் கொல்லலாம் ( இது எழுத்துப்பிழை அல்ல ) என்று இருக்கிறதா என்ன?. இவை ஏற்கனவே டமால், பணால் போன்ற கலைச்சொற்களைப் பயன்படுத்தி மக்களை மகிழ்வித்து வருகின்றன. சென்ற ஞாயிற்றுக் கிழமை ஒரு பிரபலமான நாளிதழில் பின்பக்க செய்தித் தலைப்பில் "பதற்றம்" என்பதற்கு பதில் "பதட்டம்" என்று கொட்டை எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்டிருந்தது. ஏதோ ஒரு மூலையில், வரிகளுக்கிடையே என்றால் கூடப் பரவாயில்லை. அது அச்சுக்கு வரும் வரை ஒருவர் கூட அதைப் பார்த்து திருத்த முடியவில்லை எனும் போது அவர்தம் தமிழ்ப்புலமை கண்டு மெச்சுகிறேன்.

* * *

பொதுவாக நாம் கடந்து சென்ற ஒரு நிகழ்வை, நம்மை ஆட்கொண்ட ஒரு உணர்வை, வேறு ஒரு பார்வையில் நம்முன்னே வார்த்தைகளால் உயிர்ப்பிக்கும் இடத்தில் கவிஞன் நம்மை ஆச்சர்யத்திற்கு உள்ளாக்குகிறான். சமீபத்தில் "உயிரெழுத்து" இதழில் படித்த "ஷங்கர்ராமசுப்பிரமணியனின்" அத்தகைய கவிதை ஒன்று. இந்தக் கவிதையை வாசித்த நிமிடத்திலிருந்து இப்போதுவரை இதிலிருந்து மீள முடியவில்லை.

21 ஆம் நூற்றாண்டு கிருஷ்ணன்:

அப்பொழுது

அந்த ரகசிய வேளையில்

அவள் தன்னை மறந்திருக்கிறாள்

அவன் அவள் உடைகளை அவிழ்க்கிறான்

அவள் தன்வசம் இழந்திருக்கிறாள்

அவன் அவள் முலைகளைச் சுவைக்கிறான்

அவள் தன் நிர்வாணத்தை ஒப்புக்கொடுக்கிறாள்

அவன் முத்தம் கொடுக்கிறான்

அவள் கண் மூடியிருக்கிறாள்

அவன் கண்கள்

திரும்பத் திரும்ப

மறைந்திருக்கும் ஒளிபதிவுக் கருவியை

கூர்ந்து வெறிக்கின்றன

அவன் கண்களைப் போல்

பயங்கரமான பொருள்

இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படவேயில்லை.

* * *

சமீபத்தில் எழுத்தாளர் மாமல்லன் தளத்தில் வாசித்த " ரோஸ்மில்க் " ஒரு அற்புதமான சிறுகதை. 1985-86 களில் நடந்த சீக்கியக் கலவரத்தின் பின்னணியில் எழுதப்பட்ட கதையிது. எளிய மனிதர்களின் அன்பை அழகாக கூறிச் செல்கிறது இந்தக் கதை. இதில் வரும் அந்த ரோஸ்மில்க் விற்கும் சீக்கியப் பாட்டி, அவள் விற்கும் ரோஸ்மில்கை விட தித்திப்பாக இருக்கிறாள்.

* * *

தமிழ்ப் பேப்பர் டாட் நெட்டில் வெளியான சு.வெங்கடேசனின் " காவல் கோட்டம் " நாவலின் மீதான சரவணகார்த்திகேயனின் விமர்சனம் கவனிக்கத்தக்க ஒன்று. மிகவும் நேர்த்தியாக செங்கல் மேல் செங்கல் வைப்பது போல் அடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த நாவல் பற்றி நான் வாசித்த முதல் விமர்சனமே முற்றிலும் எதிர்மறையான, அதுவும் நான் மிகவும் நேசிக்கும் எஸ்.ராவிடமிருந்து வந்தது. இதற்கு முன், எஸ்.ரா இவ்வளவு காட்டமாக எழுதி நான் வாசித்ததில்லை. அது அவரியல்புமில்லை. அதன் பாதிப்போ என்னவோ, புத்தகக் கண்காட்சியில் இந்தப் புத்தகத்தைப் புரட்டிப் பார்க்கக் கூடத் தோன்றவில்லை. ஆனால் சரவணக் கார்த்திகேயனின் இந்த விமர்சனம் நாவலை வாசிக்கத் தூண்டுவதாக அமைந்துள்ளது. வாசிக்க வேண்டிய புத்தகங்களின் பட்டியலில் சேர்த்துக் கொண்டேன்.

* * *

உயிர்மையின் 100வது இதழில் வெளியான அ.முத்துகிருஷ்ணனின் கூடங்குளம் பற்றிய கட்டுரை மிக முக்கியமான ஒன்று. அதே கட்டுரை இன்னும் சிறப்பான பதிப்பில் உயிர்மை வெளியீடாக ஒரு குறும்புத்தகமாக வெளியாகியுள்ளது. விலை ரூ 15 தான். இந்தப் புத்தகக் கண்காட்சியிலேயே கிடைத்தது. நீங்கள் கூடங்குளம் அணு உலையை ஆதரிக்கலாம் அல்லது எதிர்க்கலாம். ஆனால், அதற்கு முன்னே இருபக்க நியாங்களை அறிந்து கொள்வது அவசியம். அவ்விதம் பார்த்தால், அ.முத்துகிருஷ்ணன் அவர் தரப்பு நியாங்களை எல்லோருக்கும் புரியும் வகையில் எடுத்துவைக்கிறார் இதில். இத்தகைய கருத்துச் செறிவான கட்டுரையை, இத்தனை இலகுவான மொழியில், சுவாரஸ்யமான நடையில் அளித்ததற்கு முத்துகிருஷ்ணனுக்கு ஆ.வி பாணியில் ஒரு ஷொட்டு. இந்தக் கட்டுரை அவரிடம் எத்தகைய கடும் உழைப்பை கோரியிருக்கும் என்பதை வாசித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே உணர்ந்து கொள்ள முடியும். இச்சமூகத்தின் மீது அக்கறையுள்ள ஒவ்வொருவரும் தவறவிடக் கூடாத ஒரு கட்டுரை இது.

* * * *

அப்பா (நேசம் + யுடான்ஸ் போட்டி சிறுகதை):

2012-01-11T22:53:00.000+05:30

என் சின்ன வயதில்

சட்டையில்லாத அப்பா

எப்படியோ இருப்பார்

அவருடைய தளர்ந்த இந்த வயதில்

சட்டை போட்டால்

அப்பா எப்படியோ இருக்கிறார்

அப்படியே இல்லாமல் இருப்பதுதான்

அவருடைய சாயல் போல

- கல்யாண்ஜி

நகரத்தின் ஆகச்சிறந்த மருத்துவமனையின் "ஆன்காலஜி" பிரிவின் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருக்கிறேன். என்னுடைய இதயத்துடிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அதிகரித்தால் கூட இதே மருத்துவமனையின் கார்டியாலாஜி பிரிவில் என்னை அட்மிட் செய்ய நேரிடலாம். வாங்கியிருந்த அப்பாயிண்ட்மண்டிற்கு அரைமணி நேரம் முன்னதாகவே வந்து விட்டிருக்கிறேன். படிக்கும் காலத்தில் புரியாத ரிலேட்டிவிட்டி தியரியெல்லாம் இப்போது தெள்ளத்தெளிவாக புரிந்தது. நேரம் கடத்துவதற்காக கையில் வைத்திருந்த அந்த ஹெல்த் மேகசினில் ஒரு வரியைக்கூட முழுதாகப் படிக்க முடியவில்லை. நான் அமர்ந்திருந்த சோபாவிற்கு இடப்பக்கம் இருந்த அறையின் கதவில் சுரேஷ் வெங்கடேஷன் என்ற பெயர் தங்கப்பூச்சில் மினுங்கியது. உண்மையில் தங்கத்தில் பொறிக்கத் தகுந்த பெயர்தான் அது. எத்தனை அருமையான மனிதர் இந்த சுரேஷ். அவர் செய்த ட்ரீட்மெண்டுக்காக லட்சம் லட்சமாய் கொடுத்த போதிலும் என்னை அவரிடத்தில் கடனாளியாக்கி வைத்திருப்பவர். சிலரால் மட்டுமே மூன்று மாதங்களில் முப்பது வருட நேசத்தைக் கொட்ட முடியும்.

மூன்று மாதங்களுக்கு முன், முதன்முறையாக இதே வரவேற்பறையில் நானும், அப்பாவும் டயக்னாசிஸ் முடிவுகளுடன் உட்கார்ந்திருந்தோம். எத்தனை கட்டுப்படுத்தியும் என் கண்களில் நீர் திரண்டு வருவதை நிறுத்த இயலவில்லை. அப்பா என் அருகில் வந்து, தோள்களை மெதுவாக அணைத்தார். அவர் பூசியிருந்த ஜவ்வாது மணம் ஒருவித தெய்வீகமாயிருந்தது. அந்த அணைப்பும் கூட.

" டேய் தீபு.. என்னதிது சின்னப்பிள்ள போல கலங்கிட்டு. அதான் டாக்டரே சொல்லிட்டாருல்ல.. குணப்படுத்த முடியாத நிலைமை ஒண்ணும் இல்லனு.. அப்புறம் ஏன் டா? எம்புட்டு தன்மையாப் பேசுறாரு மனுசன். நீ எதுக்கு போயி அலட்டிக்கிட்டு கிடக்கிற கழுத.. கண்ணத் தொட.. அம்மாகிட்ட இதெயல்லாம் ஒண்ணுஞ் சொல்ல வேண்டாம். கேட்டா ஏதோ சின்ன கட்டிதான். கொஞ்ச நாள்ல சரியாயிடும்ன்னு மட்டும் சொல்லிக்கிடலாம். இல்லன்னா அழுது அழுதே பாதியாளாயிடுவா. அப்புறம் அந்தக் கோவில் இந்தச் சாமின்னு பட்டினியா கிடப்பா.. அதான்.. சரியா " என்று என்னை ஆறுதல் படுத்திவிட்டு, கொண்டு வந்திருந்த பையை இடக்கையிலும், மறு கையை என் தோளிலும் போட்டபடியே நடக்கத் தொடங்கினார் அப்பா.

அப்பா. எத்தனை தெளிவான மனிதர் இவர். தன்னுடைய நோய்க்காக பிறருக்கு ஆறுதல் சொல்லும் இந்தப் பக்குவம் எப்படி வந்தது இவருக்கு. வாழ்வின் இத்தனை பெரிய நிகழ்வை இவ்வளவு எளிதாக கடந்து போக கற்றுக் கொடுத்தது எது. ஒரு சாதாரண பள்ளிக்கூடத் தமிழாசிரியருக்கு எப்படி வாய்த்தது இத்தனை திடமும், தைரியமும், வாழ்வியல் கலையும். என் தோளில் கிடந்த அவரது கரத்தை அழுத்தமாய் பற்றிக் கொண்டேன். அவ்வழுத்தம் எனக்கு அப்போது தேவையாய் இருந்தது.

அப்பாவிற்கு இருந்த ஒரே வருத்தமெல்லாம் காலில் வந்த இந்தக் கட்டியால் நிற்க முடியாமல் போகவே, ரிட்டையர்மண்டிற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே வி.ஆர்.எஸ் வாங்க நேரிட்டதுதான். எந்த ஒரு வேலையையும், எப்படிச் செய்ய வேண்டுமென அவர் கற்றுத் தருவதில்லை. செய்தே காட்டுவார். கம்பனை நடத்தும் போது, கண்ணதாசனையும் இழுத்துக் கொள்வார். எல்லாத் தலைமுறையினரையும் கவரும் ஏதோ ஒன்று அப்பாவிடமிருந்தது. வாசிப்பையும், வாத்தியார் தொழிலையும் பெரிதும் நேசித்தவர். அதில் ஒன்றை இழப்பதுதான் அத்தனை கடினமாக இருந்தது அவருக்கு.

அப்பாவின் முன்னிலையில் டாக்டர் சுரேஷ் இது முற்றிலும் குணப்படுத்திவிடக் கூடியது என்றே கூறினாலும், மறு நாள் என்னைத் தனியாக வந்து அவரைச் சந்திக்கச் சொல்லியிருந்தார்.

" நான் நேத்தேச் சொன்னாப் போல, இது ஒரு சாப்ட் திஷ்யு சர்கோமா. சிம்ளா சொன்னா ஒரு வகையான தசை கேன்சர். ஒரே ஒரு நல்ல விஷயம் என்னன்னு கேட்டீங்கன்னா.. இது உடம்புல உள்ள முக்கியமான பாகங்கள பாதிக்காம, கால் மூட்டுல வந்துருக்கிறதுனால உயிருக்கு பெருசா ஆபத்திருக்காதுன்னு நம்பலாம். ப்ரவைடட், இது வேறு எந்த ஒரு வெயினையும் பாதிக்காம இருக்கணும். உங்க அப்பா கொஞ்சம் லக்கி. அப்படி ஏதும் நடக்கல. யு ஹவ் டு தேங் காட் ஃபார் திஸ். ஆனா அதே நேரத்தில அவரோட வயசையும் நாம கன்சிடர் பண்ணனும். பொதுவா கேன்சருக்கு கீமோதெரபி கொடுப்பாங்க. இதோட அப்ஜக்டிவ் என்னனா ஃபாஸ்ட்டா மல்டிபிளை ஆகுற செல்ஸை எல்லாம் இது அழித்துடும். ஐ மீன் கேன்சர் செல்ஸ். நம்மோட முடியும் நகமும் கூட இப்படி ஃபாஸ்ட்டா மல்டிபிளை ஆகுற செல்களின் வகைகளைச் சார்ந்தது. அதனாலதான் ட்ரீட்மண்ட் நேரத்தில வர்ற முடியிழப்பு எல்லாம். இதோட பக்க விளைவா, நம்ம உடம்பிலுள்ள வெள்ளை அணுக்களையும் அழிக்கிறதினால நோய் எதிர்ப்பு சக்தியும் குறைஞ்சுடும். அதனால பேஷண்ட்ஸ் கொஞ்சம் தளர்வா, சோர்வா இருப்பாங்க. வயதானவர்களுக்கு பொதுவாவே எதிர்ப்பு சக்தி குறைய ஆரம்பச்சிரும். கூட இருக்கிற நீங்கதான் அவங்க தளராம பாத்துக்கணும். புரியறதா. இந்த நேரத்தில் அவங்களுக்கு வேண்டியதெல்லாம் உங்களோட நேசம் மட்டும்தான் "

" புரியுது டாக்டர்.. இது எதுனால வருதுன்னு.. " நான் கேள்வியை முடிக்கும் முன்னரே அவர் ஆரம்பித்தார்.

" பெஸ்டிசைட்ஸ், ஆஸ்பெடாஸ், ரேடியேசன், டயட், உடல் பருமன் இது போல எதுவா வேணும்னாலும் இருக்கலாம். இதுதான்னு அறுதியிட்டுக் கூற முடியாது. முன்னாடி ஏற்பட்ட ஏதாவது சிறு காயத்தினால் வரக்கூடிய இரத்தக்கட்டு.. அத அப்படியே கவனிக்காம விட்டிருந்தா அது கூட இப்படி கேன்சரா மாறியிருக்கலாம். ஆனா, அப்படி விடப்பட்ட எல்லாமே இப்படியாகும்ணும் சொல்லமுடியாது. "

" ஓ.. சரி டாக்டர் "

" இன்னொரு விஷயமும் இங்க சொல்லிட்றேன். உங்க அப்பாவுக்கு ஒரு ஆப்பரேஷன் பண்ணி அந்த மூட்டுல உள்ள கட்டிய எடுத்துட்வோம். அதுக்குப் பிறகு அதச் சுத்தியிருக்கிற கேன்சர் செல்களை அழிக்க கீமோ கொடுப்போம். அதன் விளைவா எல்லா கேன்சர் செல்களும் முற்றிலும் அழிஞ்சுடுத்துனா எவ்ரிதிங் இஸ் ஃபைன். அப்படியில்லாம திரும்பவும் அது வந்துடுத்துன்னாதான் சிக்கல்."

" அதுக்கு வேற என்ன பண்ண முடியும் டாக்டர்?"

" வொர்ட்ஸ்ட் கேஸ்ல, நாம அந்தக் காலையே எடுக்க வேண்டியது வரலாம். ஆனா, லெட்டஸ் திங்க் பாசிட்டிவ். உங்க அப்பா தைரியமானவராத் தெரியுது. இஸ் இண்ட் இட்?? "

அவ்வப்போது, அப்பா மூட்டுவலி என்று சொன்ன போதே தேவையான சோதனைகளைச் செய்திருந்தால், இன்று இப்படியொரு நிலைமை வந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அது சாதாரண மூட்டு வலி, கால்சியம் குறைபாடு என்று ஆளுக்கொரு காரணம் சொல்லித் தட்டிக்கழித்தோம். அதன் விளைவே, இன்று முட்டியலைகிறோம். படித்ததென்னவோ தமிழ் இலக்கியமும், மெக்கானிக்கல் இஞ்சினியரிங்கும் தான். ஆனாலும் அவ்வப்போது "ப்ரெஷ்கிரிப்சன்கள்" எழுதுகிறோம். இதுபோன்று எம்.பி.பி.எஸ் படிக்காத டாக்டர்கள் வீட்டுக்கு வீடு உண்டென்றே நினைக்கிறேன்.

அந்தச் சந்திப்பிற்குப் பின்னர் வந்த ஒவ்வொரு நாளும் நத்தை நகர்வாகவேக் கழிந்தன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஒரே ஆறுதல், அப்பாவின் தைரியம் தான். அம்மாவை வெகு காலம் ஏமாற்ற முடியவில்லை. ஆனாலும் அப்பா என்னும் மந்திரத்துக் கட்டுப்பட்டவள் அம்மா. அவரின் தைரியமே கடன்பெற்ற நிலவொளிபோல் என்னிடமும், அம்மாவிடமும் எதிரொளித்தது. அக்காவும், மாமாவிடம் சொல்லிவிட்டு எங்களுடன் வந்து ஒரு மாதம் இருந்தாள். அவள் அப்பா பிள்ளை. அப்படியே அவரைப் போலவே. எங்களுக்கு இன்னும் தைரியம் கூடியது. அப்பாவிற்கு ஆப்பரேசன் வெற்றிகரமாக நிறைவேறியது. அதன் விளைவாய் அப்பாவிற்கு ஒரு கைத்தடி கூடிப் போனது. எடை நான்கு கிலோ குறைந்து போனது அவ்வளவுதான்.

கீமோதெரபி எடுத்துக் கொள்ளும் போது கூட அப்பா கொஞ்சம் உடலளவில் சற்று சோர்ந்து போனாரே ஒழிய மனதளவில் சற்றும் ஓயவில்லை. அவர் சேர்த்து வைத்த நட்புகளுக்கும், உண்டாக்கிவிட்ட மாணவர்களுக்கும், அத்தனைக்கும் காரணமான அன்னைத் தமிழுக்கும் தான் இதற்கு நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும். வாழ்க்கையில் ஒரு பிடிப்பு உள்ளவர்கள் அவ்வளவு எளிதில் தளர்ந்துவிடமாட்டார்கள். அப்பா ஆணிவேர் விட்டு, கூட சல்லியும் பரப்பியிருந்தார்.

ஒரு வழியாக ஹீமோதெரபியும் வெற்றிகரமாகவே முடிந்தது. அப்பாவின் பெயரிலிருந்த இன்சுரன்சும் தக்க நேரத்தில் வந்து, பொருளாதார அளவிலும் எங்களைக் காப்பாற்றியது. சுருள் முடியுடன் சுற்றியலைந்தவரை மொட்டையாகப் பார்க்கத்தான் கொஞ்சம் கஷ்டமாகத் தெரிந்தது. ஆனால் அதைக் கூட அப்பாவால் 'சிவாஜி' ரஜினி ஸ்டைல் என்று தலையில் தட்டி தன்னைத் தானே பகடி செய்துகொள்ள முடிந்தது. துறு துறுவென்றிருக்கும் ரஜினியை அப்பாவிற்குப் பிடிக்கும் என்பது வேறு விசயம்.

என்னைத் தவிர எல்லோரைப் பொறுத்தமட்டிலும், இந்த கண்டம் முடிந்தே போனது. இந்த வருடத் திருவிழாவில் அம்மா, பூவிறங்கக்கூட முடிவு செய்தாகிவிட்டது. அக்காவும் அவள் வீடு திரும்பிவிட்டாள். அப்பா புத்தகங்களுடான அவரது உலகில் பிரவேசிக்கத் தொடங்கிவிட்டார். ஆனால் என்னால் மட்டும் மற்றவர்களைப் போல் இயல்பாக இருக்க இயலவில்லை. தெரபி முடிந்து ,மூன்று மாதங்கள் கழித்து எடுக்கப்படும் பரிசோதனையின் முடிவில், அந்த பாழாய்ப் போன கேன்சர் செல்கள் மீண்டும் வராமல் இருக்க வேண்டுமே. அப்படி வருமாயின், மறுபடியும் எதிர்கொள்ள வேண்டியதை எண்ணிப்பார்க்கவே பயமாய் இருந்தது.

இதோ நேற்றுதான் மூன்று மாதம் முடிவுற்று ஸ்கேன் முதலிய அத்தனை பரிசோதனைகளும் மீண்டும் எடுக்கப்பட்டன. அதன் முடிவுகள் குறித்து ஆலோசிக்கவே இப்போது சுரேஷ் என்னை வரச் சொல்லியிருக்கிறார். தர்க்கத்திற்கு இடமின்றி, இருக்கும் அத்தனை கடவுள்களையும் வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். இதோ எனக்கான அழைப்பு மணி அடிக்கிறது. என் அப்பாவிற்காக நீங்களும் கொஞ்சம் வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்.

* * *

மறதி

2012-01-09T23:18:00.000+05:30

தெருவின் இருபுறமும் ட்யூப் லைட் வெளிச்சத்தில், உரல்களில் பெண்கள் மாவிடித்துக் கொண்டிருந்தனர். சில வீடுகளில் ஆண்கள் வெளியே பாயை விரித்து சீட்டு விளையாடுவதற்கு தயார் செய்து கொண்டிருந்தனர். ஒலிப்பெருக்கியில் குமரிப் பெண்ணின் உள்ளத்தில் குடியிருக்க அப்ளிக்கேஷன் போட்டுக் கொண்டிருந்தார் டி.எம்.எஸ். வேப்ப மரங்களில் "சீரியல்" பழங்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. விடிந்தால் திருவிழா.

திருவிழாவிற்காக வந்து இரண்டு நாளாகிறது. நாளை திருவிழா முடிந்து மேலும் ஒரு நாள் இருந்துவிட்டு கிளம்ப வேண்டும். இப்போதே நான் ஏன் கிளம்புவதைப் பற்றி யோசிக்கிறேன். திருவிழாவிற்கு முந்தைய நாளின் உற்சாகமே தனிதான். அதை அனுபவிப்பதற்கே காலாற கீழத்தெரு வரைக்கும் நடந்து சென்று ஆனந்தைப் பார்த்துவிட்டு வந்தேன். வரும் போதும், போகும் போதும் வழி நெடுக நலம் விசாரிக்கும் உள்ளங்களுக்காக எத்தனை தடவை வேண்டுமானாலும் சென்று வரலாம். ரம்யா தான் வர விருப்பமில்லை என்று சொல்லிவிட்டாள். அவளுக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது. நாலு சுவருக்குள் நாள் முழுக்க அவளால் இருக்க முடியும் ஆனால் நாலு பேருக்கு மத்தியில் நான்கு நிமிடங்கள் கூட இருக்க முடியாது. அவளைச் சொல்லியும் தப்பில்லை. அவள் வளர்ந்த விதம் அப்படி. சென்னையில் ஒரு அப்பார்ட்மண்டில் பக்கத்து வீட்டில் யார் இருக்கிறார்கள் என்பது கூடத் தெரியாத வாழ்வு அவளுடையது.

வீட்டிற்குள் நுழையும் போது தான் அதைத் தற்செயலாக கவனித்தேன்.

" அம்மா.. அம்மா..."

" ஏன் டா.. இங்க சமையல் கட்டுல இருக்கேன் "

சமையற்கட்டினுள் நுழைந்தேன். அது அம்மாவின் ராஜ்யம். எத்தனை சுத்தம் ! எத்தனை ஒழுங்கு ! கண்ணை மூடிக் கொண்டு கூட அம்மாவால் அருமையாக சமைத்துவிட முடியும். ஒரு பாத்திரம் கூட கழுவப்படுவதற்காக காத்திருக்காது. அம்மாவுக்கு நேர் எதிர் ரம்யா. அவளுக்கு எங்கே எதை வைத்தாள் என்று தெரியாது. எப்போதும் "இதப் பாத்தீங்களா அதப் பாத்தீங்களா"ன்னு என்னமோ தினம் நான் சமைக்கிற மாதிரி என்னிடம் கேள்வி கேட்பாள். ஒரு ஒப்புமைக்கு அம்மாவின் சமையற்கட்டினைப் பத்தி நான் கூறினால் அன்றைக்கு இருவருக்கும் சண்டை நிச்சயம். அன்றைய சண்டைக்கு அது ஒரு காரணமாகிப் போகும் அல்லது அதுவும் ஒரு காரணமாகிப் போகும்.

" நம்ம ஆளு எங்க போயிருக்கார்.. ஆளைக் காணோம்.." அப்பாவைப் பற்றி கிண்டலாக அப்படித்தான் கூறுவது வழக்கம்.

" ஏன்டா.. இன்னைக்கு ராத்திரி ஊர்ச் சாப்பாடு இருக்குல.. அங்க வேலை ஒழுங்கா நடக்குதான்னு பார்க்க கிளம்பிப் போயிருக்கார். ஐயாதான் இளைஞர் சங்கப் பொருளாளராம். இவரெல்லாம் இளைஞர்ன்னா நீங்களெல்லாம் யாராம் " அம்மாவின் பேச்சில் கொஞ்சம் நக்கல் தூக்கலாகவே இருந்தது.

" பார்த்துமா.. நம்ம தெருவுக்கு பதிலா பக்கத்துத் தெருவுக்குப் போயி உட்கார்ந்திருக்கப் போராரு. இந்தா பிடி அவரோட ஸ்கூட்டி சாவி. அதை அப்படியே மறந்து வண்டியிலேயே வச்சுட்டாரு. நல்ல வேளை நான் தற்சயலா பார்த்ததுனால எடுத்துட்டு வந்தேன். "

" ம்க்கூம்.. போன வாரம் பூக்கடைல வண்டியவே விட்டுட்டு நடந்து வந்தாரே அதுக்கு இதுதாவலாம்.." என்றாள் அம்மா சிரித்துக் கொண்டே. விளையாட்டாய் அம்மா கொஞ்சம் எக்சாஜரேட் பண்ணி சொல்கிறாளோ என்று தோன்றியது. இருந்தாலும் அப்பா அப்படி வந்திருந்தாலும் ஆச்சரியப் படுவதற்கில்லை.

அப்பா எப்போதுமே இப்படித்தான். அப்படியொரு மறதி. ஒருமுறை அம்மாவைக் கூட்டிக் கொண்டு சொக்கர் கோவிலுக்குச் சென்றுவிட்டு, அம்மாவை அங்கேயே விட்டுவிட்டு இவர் அவசர வேலையாக எங்கோ கிளம்பிவிட்டார். அம்மா பாவம் நடந்தே வீடு வந்து சேர்ந்திருக்கிறாள். அப்பாவிற்கு மறதி ஒன்றும் வயதின் காரணமாக வந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனென்றால் மேற்சொன்ன சம்பவம் நடந்த போது நான் எட்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்ததாக ஞாபகம். இதற்காக பார்த்தாகிவிட்டது அலோபதியிலிருந்து ஆயுர்வேதம் வரை அத்தனை மருத்துவங்களையும். பயன் என்னவோ பூஜ்யம் தான்.

அப்பாவின் இந்த மறதி, சிற்சில சமயங்களில் பொருள் இழப்புகளையும், பல சமயங்களில் சிரிப்பையுமே தந்து போயிருக்கின்றன. அம்மா ஒருத்திதான் அலுத்துக் கொள்வாள். தினம் தினம் அவள் தானே அத்தனையையும் சமாளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. "பாவம்.. அவர் வாங்கி வந்த வரம் அப்படி" என்பாள்.

" அம்மா ஒரு நல்ல பில்டர் காபி கிடைக்குமா? "

" அதுக்கென்னப்பா இதோ அஞ்சு நிமிசத்துல தர்ரேன் "

" ரம்யா எங்க இன்னும் மேலதான் இருக்காளா? "

" உம் பொண்டாட்டி என்னைக்குடா கீழ வந்து கூட மாட ஒத்தாசையா இருந்திருக்கா. எப்படி ஒரு மனுசியால நாட்பொழுதும் வீட்டுக் குள்ளேயே அடைஞ்சு கிடக்க முடியுதோ தெரியலடா தம்பி.. நாலு எடத்துக்குப் போனோமா.. நாலு மனுசங்களப் பார்த்து பேசுனோமா பழகுனோமோன்னு இருக்க வேண்டாமா? ஏங்க்கா உன் மருமக இப்படி அடைச்சுப் போயிருக்கான்னு உன் சித்திக்காரி கேக்கும் போது நான் மூஞ்சிய எங்க போயி வச்சுக்கிறது. நீயே சொல்லு.." இதைச் சொல்லும் போது எனக்கும் அம்மாவிற்கும் மட்டுமே கேட்கும் குரலில் சொன்னாள்.

" அப்பாவுக்கு மறதி மாதிரி. இவளுக்கு இதுமா.. சில விசயங்களையெல்லாம் மாத்தமுடியாத போது நாம மாறிக்கிறதுதான் புத்திசாலித்தனம் "

" போடா நீதான் உன் புத்திசாலித்தனத்த மெச்சிக்கணும் "

அம்மாவிடம் எப்படி சொல்வது அவள் அக்கம்பக்கத்து மனிதரிடம் சரியாக பேசாவிட்டால் பரவாயில்லை. என்னிடம் கூட அவள் பேசுவதே இல்லை. வீட்டில் எங்களுக்கிடையே பேச்சு வார்த்தை நின்று மூன்று மாதங்களுக்கு மேலாகிறது. அவளுக்கு சினிமா பிடிக்காது. அரசியல் தெரியாது. புத்தகம் என்றாலும் காத தூரம். இப்படி நாங்கள் இருவரும் பேசுவதற்கான ஒரு புள்ளியே கிடையாது. நானே வலிய ஏதாவது பேச ஆரம்பித்தாலும், அவள் காட்டும் அசுவாரஷ்யமான முகபாவம் எனது அடுத்த வார்த்தையை அப்படியே விழுங்கிக் கொள்ளும். எங்கு ஆரம்பித்தாலும் கடைசியில் சண்டையில் தான் வந்து முடியும். இதுவெல்லாம் தெரிந்தால் அம்மா மிகவும் வருத்தப்படுவாள். கல்யாணமே வேண்டாம் என்று சொன்ன என்னை அழுது அடம்பிடித்து சம்மதிக்க வைத்தவளே அவள் தான். இப்போது நான் சந்தோஷமாக இல்லையென்று தெரிந்தால், குற்ற உணர்ச்சியிலேயே நொந்துவிடுவாள் பாவம்.

* * *

திருவிழாவன்று வேட்டி கட்டுமாறு நண்பர்கள் அனைவரும் கேட்டுக் கொண்டதால், கல்யாணத்திற்குப் பிறகு அந்தப் பட்டுவேட்டியை எடுத்து உடுத்திக் கொண்டேன். அது என்னுள் தேவையில்லாத நினைவுகளைக் கிளறிச் சென்றது. தேவையில்லாதது என்றபோது அதைப் பற்றி பேசி மட்டும் என்ன பயன்.

என் வேட்டியைப் பார்த்து, அப்பா கிண்டலடித்தார். அம்மா ஆதரித்தாலும் அவள் கண்களில் ஒரு எள்ளல் தெரிந்தது. வழக்கம் போல ரம்யாவிடமிருந்து எந்த ஒரு ரியாக்சனுமில்லை. நான் அவளிடம் எதையும் எதிர்பார்க்கவுமில்லை.

நண்பர்கள் ஐவரும் சொல்லி வைத்துக் கொண்டு மெரூன் கலர் சட்டையும், பட்டு வேட்டியும் கட்டிக் கொண்டு தெருவெங்கும் உலா வந்தோம். சப்பரத்திற்குப் பின்னால் தெருத் தெருவாய்ச் சுற்றினோம். ஏழெட்டு வருடங்களுக்குப் பின்னர் இப்போதுதான் அப்படிச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தோம். ஒவ்வொரு தெருவைக் கடக்கும் போதும் சொந்தங்கள் நட்புக்கள், தெரிந்தவர்கள் என அத்தனை பேரும் அன்பிலும் பாசத்திலும் குளிர வைத்தார்கள்.

எங்கள் தெருவைக் கடந்து முனியம்மன் பொட்டலை அடையும் போதுதான் அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தேன். சுருள் சுருளாய் முடியும், முட்டைக் கண்களும், உப்பிய கண்ணங்களுமாய் பட்டுப்பாவாடை கட்டி, கொள்ளை அழகு. அப்போதுதான் நடக்கப் பழகியிருக்கும் போல தட்டுத்தடுமாறி நடுத்தெருவிற்கு வந்துவிட்டது. யாரேனும் இடித்து விடுவார்களோ என்ற பயத்தில் அதை அள்ளி எடுத்துக் கொண்டேன். அதுவும் சிறு சிணுங்கலுமின்றி என்னிடம் ஒட்டிக் கொண்டது.

சில நொடிகளில் ஒரு வயதான பெண்மணி வந்து, " என்ன தெருவுக்கு வந்துட்டீங்களா.. இது யாரு புது மாமா வா? " என்று கொஞ்சியவாறு அதை என்னிடமிருந்து அள்ளினார்.

" என் பேத்திதான் தம்பி.. இப்போதான் நடக்க ஆரம்பிச்சுருக்கு.. வீட்டுக்குள்ள ஒரு இடத்துல நின்னாத்தானே.. அதையும் இதையும் போட்டு உருட்டுறதும், ஒடைக்கிறதும். அப்பப்பா.. என்ன சேட்டை.. ஆம்பிளையாப் பொறக்க வேண்டியது தப்பி பொண்ணாப் பொறந்துடுச்சு" அவரது வார்த்தையில் தான் எத்தனை பெருமிதம்.

வெயிலும், நடையும் தொண்டையை அடைக்கவே, " அம்மா.. கொஞ்சம் தண்ணி கிடைக்குமா?" என்றேன். நண்பர்கள் ஆங்காங்கு நின்று ஆளுக்கொருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். எங்களுக்கு முன்னால் அம்மனுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட சப்பரம் போய்க் கொண்டிருந்தது.

இதோ ஒரு நிமிசம்ப்பா என்றவாறு.. " ஏ..தீபா கொஞ்சம் ஒரு சொம்புல தண்ணி கொண்டு வா" என்றார். எனக்கு அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் படபட வென்று அடித்துக் கொண்டது. ஒரு நிமிடம் கண்ணை இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. இது என் தீபாவாக இருக்கக் கூடாது. இது என்ன முட்டாள்தனம். இப்போது எப்படி அவள் என் தீபாவாக முடியும். உயிருக்குயிராய் நேசித்த பின்னும் தவறுதலாய் வந்துவிட்ட ஒரு வார்த்தைக்காக நான் வேண்டாமென்று தூக்கி எறிந்து சென்றவள் தானே அவள். அவள் மட்டும் கொஞ்சம் நிதானித்து யோசித்திருந்தால், எனக்காக கொஞ்சம் விட்டுக் கொடுத்திருந்தால் என் வாழ்க்கை எப்படி இருந்திருக்கும். நினைக்கும் போதே கண்கள் கலங்கியது. தூசு பட்டது போல் துடைத்துக் கொண்டேன். என்ன செய்வது சில சமயங்களில் வார்த்தை கூட வாழ்க்கையை நிர்ணயத்துவிடுகிறது. அவளாக இருக்காது. அவள் தான் எங்கோ கல்பாக்கத்திற்கு திருமணம் செய்து போய்விட்டாளே. இங்கே எப்படி வர முடியும். இருக்கவே முடியாது.

விதி யாரை விட்டது. வந்து நின்றது தீபாவே தான். கண்களில் இன்னும் கொஞ்சம் ஒளி கூடியிருந்தது. முன்னெற்றிச் சுருள் முடிகூட அப்படியே இருந்தது. கொஞ்சம் பூசினாற் போலிருந்தாள். உண்மையில் இன்னும் அழகாகவேயிருந்தாள். பிறன் மனை நோக்கும் குற்ற உணர்ச்சி தடுக்கவே அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்து என் பார்வையை மாற்றிக் கொண்டேன். இப்போதுதான் அது தீபாவை உரித்து வைத்தால் போலிருப்பது தெரிந்தது. அதை அள்ளியெடுத்துக் கொஞ்ச வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் செய்யவில்லை.

தீபாவும் என்னைக் கவனித்துவிட்டாள். எனக்குக் கிடைத்த அந்த ஒரு நிமிட அவகாசம் கூட அவளுக்குக் கிடைக்கவில்லை. ஆனாலும் எவ்வளவு அழகாக சமாளித்துக் கொண்டாள். தண்ணீரைக் கொடுத்துவிட்டு என்னைப் பார்த்து வாஞ்சையாக புன்னகைத்துவிட்டு. " என் கூடப்படித்தவர் அத்தை. பேர் அரவிந்த் " என்று அறிமுகம் கூட செய்தாள். இவளால் மட்டும் எப்படி முடிந்தது.

என்னால் அதற்கு மேல் அங்கே நிற்க முடியவில்லை. அதற்கு மேல் என்னால் தூசின் மேல் பழி போட முடியவில்லை. நண்பர்கள் காத்துக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்துவிட்டேன்.

வீட்டிற்கு வந்து மொட்டைமாடியில் மூங்கில் ஊசலில் அமர்ந்து கண் மூடினேன். ஏதேதோ ஞாபங்கள். ஒரு நாள் கூட அவளைப்பற்றி நினைக்காத நாளே கிடையாது. தலைவாரும் போதும், சட்டைப்பித்தன் போடும் போதும், இளம் பச்சை நிறத்தை எங்கு பார்த்த போதும், பூங்காற்றிலே பாட்டு கேட்கும் போதும், விசிறி மடிப்பு வைத்து காட்டன் புடவை கட்டிய பெண்களைப் பார்க்கும் போதும் எப்படி அவளை மறக்க முடியும். இனிமேலும் அவளை மறக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. அவள் மறந்துவிட்டாளே. எல்லாவற்றையும் நேற்று போட்ட கோலத்தை நீருற்றி அழிப்பது போல் துடைத்தெறிய அவளால் மட்டும் எப்படி முடிந்தது.

மறதி என்பது வரம் தான்.

புத்தகக் கண்காட்சி 2012:

2012-01-08T15:54:00.000+05:30

நிறைவேறிவிட்டது நீண்ட நாள் ஆசை அப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும். கடந்த வருடம் புத்தகக் கண்காட்சி குறித்த பதிவுகளை, ஐஸ் கிரீம் வண்டியைப் பார்த்து மட்டுமே செல்லும் ஒரு ஏழைச் சிறுவனைப் போல் ஏக்கத்துடன் வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். இதோ நேற்று சென்று, பார்த்து, வாங்கி வந்து, இன்று பகிரவும் வாய்த்தது.

* எனக்குத் தேவையென்று பட்ட, என்னுணர்வு ஒத்த பதிப்பகங்கள் பக்கம் மட்டுமே சென்று வந்தேன். காமிக்ஸ், மருத்துவம், சமயம், போட்டித் தேர்வுகள், இலக்கியம் என எல்லாத்தரப்பினரையும் திருப்தி செய்யும் வகையில் ஸ்டால்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

* விளம்பரப்படுத்தி மக்களை அடைவதில் கிழக்குப் பதிப்பகமும், புதிய தலைமுறையும் முன்னிலை வகித்தன. கிழக்குப்பதிப்பகத்தில் சாருவின் புத்தகம் ஒன்றை தன் மகளுக்குப் புத்தாண்டுப் பரிசாக வாங்கிக் கொடுத்த தந்தை ஒருவரை என் கண் முன்னே பார்த்தேன்.

* நான் சென்ற நேரத்தில், காலச் சுவடில் எழுத்தாளர்கள் சேரனும், அருந்ததி ராயும் அமர்ந்திருந்து வாசகர்களுக்கு கையொப்பமிட்டுக் கொடுத்தனர். அருந்ததியைத் தெரிந்த அளவுக்கு இங்கு யாருக்கும் சேரனைத் தெரியவில்லை. ஸ்டாலுக்கு வெளியே கவிஞர் சுகுமாரன் நின்று கொண்டிருந்தார். அருகில் சென்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு ஹெலோ சொன்ன போது, கையிலிருந்த புத்தகங்களைப் பார்த்துவிட்டு, ம்.. நிறைய வாசியுங்கள் என்று ஆசிர்வதிப்பது போல் சொன்னார். ( அவர் சாதாரணமாக சொல்லியிருக்கலாம். நான் அப்படி எடுத்துக் கொண்டேன்.)

* அதன்பின் அருகிலிருந்த தமிழினியில், சு. வெங்கடேசனின் " காவல் கோட்டம்" நல்ல விற்பனை போல் தெரிந்தது. மதியத்திற்குப் பின் அங்கு சு.வெங்கடேசனையும் பார்க்க முடிந்தது.

* டிஸ்கவரி பேலசின் வேடியப்பனுடன் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். யுவாவின் " அழிக்கப் பிறந்தவன் " விற்பனை வெகு ஜோர் என்றார். நான் சென்ற நேரத்தில் யுவாவைப் பார்க்க முடியவில்லை. அங்கு வைத்து, கவிஞர் வா.மணிகண்டனை சந்தித்தேன். கதைகளின் பக்கம் கவனம் சென்றாலும், கவிதைகளும் தொடர்ந்து எழுதுமாறு அறிவுறுத்தினார்.

* அடுத்து நான் நின்ற இடம் உயிர்மை. முதல் சுற்றின் போது அங்கு

மனுஷ்யபுத்திரன் இல்லை. அடுத்தமுறை இருந்தார். உயிரோசையில் வெளிவந்த எனது கதைகளை வைத்து அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன். நினைவிருக்கிறது என்றார். அருகிலேயே அ.முத்துகிருஷ்ணன் கைகளைக் கட்டி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். பார்க்கத்தான் அமைதி. மனிதர் பேசினால் அனல் தெரிக்கிறது. அவருடன் உரையாடியதொரு இனிய அனுபவம். மக்களுக்கான போராட்ட களத்தில், சுய இழப்புகள் அதிகமென்பதை பெருமையுடனே கூறினார். அணு உலை குறித்த விரிவான புத்தகம் ஒன்றை எழுதிக் கொண்டிருப்பதாய்க் கூறினார். மனிதர் நிறைய உயரம் தொடுவார்.

* உயிர்மையின் மறுபக்கம் சுற்றியிருந்த இளைஞர் கூட்டத்தின் நடுவே எஸ்.ரா உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். அவரின் காவல் கோட்டம் குறித்தான விமர்சனம் நிறைய காதுகளை எட்டியிருக்கிறது. அது குறித்த பதில்களை தனக்கே உரித்தான ஒரு புன்னகையுடனே கூறினார். இத்தகைய ஒரு கூட்டத்தைப் பார்த்துதான் அவரை சாக்ரட்டீசுடன் ஒப்பிட்டு ஒருமுறை சாரு எழுதினார் என்று நினைக்கிறேன். சாரல் விழாவிற்கு நேரமாகிவிட்டது என்று கூறி விரைவாகவே சென்றுவிட்டார்.

* நான் உயிர்மை அரங்கில் அமர்ந்த்து முத்து கிருஷ்ணனுடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்த போது, ஒரு வயதான பாட்டி ஒருவர் வந்து அருகில் காலியாக இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொள்ளலாமா என்று கேட்டார். நாங்கள் தாராளமாக என்று கூறிவிட்டு, எங்கள் பேச்சைத் தொடர்ந்தோம். இரண்டொரு நிமிடத்தில் அவரே தன்னை " நான் ல.ச.ரா வோட மிஸஸ்" என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்.

* எழுத்தாளர் மாமல்லன் அவர்களைப் பார்க்க ஆவலாயிருந்தேன். முதலில் அருந்ததிராயுடனான மீட்டிங் முடித்துவிட்டுத்தான் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வரமுடியும் என்று கூறினார். ஆனால் நான் நெடுந்தொலைவு செல்ல வேண்டியிருந்ததால் அவரைச் சந்திக்க இயலவில்லை. மீட்டிங் முடிந்தபின்பு மறக்காமல் அவரே என்னை செல்பேசியில் அழைத்தார்.

இரண்டு சுற்றுகளின் முடிவில் நான் வாங்க நினைத்திருந்த புத்தகங்களை விட அதிகமாகவே வாங்கிக் குவித்தேன். நான் வாங்கிய புத்தகங்களின் பட்டியல் :

1. தாயார் சன்னதி - சுகா
2. சீனா விலகும் திரை - பல்லவி ஐயர்
3. சு.ரா சிறுகதைத் தொகுப்பு
4. மெளனி மொத்தத் தொகுப்பு
5. பிரபஞ்சன் கட்டுரைகள்
6. கண்மணி குணசேகரனின் " அஞ்சலை"
7. வா மு கோமுவின் "எட்றா வண்டிய"
8. சாருவின் " மதுமிதா சொன்ன பாம்புக்கதைகள்"
9. சிதம்பர நினைவுகள்
10. மூன்றாம் பிறை
11. க. நா. சு. வின் பொய்த்தேவு.
12. கூடங்குளம் விழித்தெழும் உண்மைகள் - அ.முத்துகிருஷ்ணன்.

இதில் நான் வாங்க நினைத்து விட்ட வாங்க முடியாத புத்தகம் ஆர்.அபிலாஷின் " கால்கள் " நாவல் மட்டுமே.

எப்படியாவது அடுத்த புத்தகக் கண்காட்சிக்குள்ளாவது எல்லாவற்றையும் படித்து முடித்துவிட வேண்டும். வாசித்துவிட்டு ஒவ்வொன்று குறித்தும் விரிவாக எழுத விருப்பம்.

* * *

இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள் !

2011-12-31T15:11:00.000+05:30

நேற்றைய மழையில்
நனைந்து
இன்றைய வெயிலில்
சிறகுலர்த்தும்
இந்த சிட்டுக் குருவியைப்போல்
வாழ வாய்க்க வேண்டும்
இந்த வாழ்க்கை.

எக்ஸைல் - ஒரு வாசிப்பனுபவம் :

2011-12-25T11:59:00.000+05:30

" எழுத்து வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்க வேண்டுமா என்ற கேள்வி அர்த்தமற்றது. வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்காமல் எழுதவே முடியாது. முழுக்க முழுக்க வாழ்க்கையின் தீட்டே படாமல் "சைன்ஸ் ஃபிக்ஷன்" என்னும் அறிவியல் புனைகதைகள் எழுதிய என் அனுபவத்தில் கண்ட உண்மை." - சுஜாதா (எழுத்தும் வாழ்க்கையும்)

" சாருவை ஒருவர் ஏற்கலாம், நிராகரிக்கலாம். ஆனால் நிச்சயம் புறக்கணிக்க முடியாது. 30 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து இலக்கியவாதியாக, கருத்தியலாளராக சாரு முன்வைக்கும் கருத்துகள் ஒவ்வொன்றும் தீவிரமானவை. சமூகத்தின் ஒடுக்கப்பட்ட மனசாட்சியின் குரலாக ஓர் எழுத்தாளன் தொடர்ந்து இயங்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துபவை. "

- நாவலின் இந்த பின்னட்டை வாசகங்களோடு நான் முற்றிலுமாக ஒன்றுபடுகிறேன். சாரு எழுதி வைத்த பலசரக்குக் குறிப்பைக் கூட இலக்கியம் என்று சிலோக்கிக்கும் கூட்டத்தில் ஒருவன் அல்லன் நான். அதே நேரத்தில் அவரை வாசிக்காமல், காற்றோடு வந்து காதில் விழுந்தவற்றை வைத்து புறக்கணிக்கவும் விரும்பவில்லை. அவரைப் பற்றியோ, அவரின் எழுத்தைப் பற்றியோ எந்த ஒரு prejudice-ம் இன்றியே இந்நாவலை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

நான் படித்த சாருவின் முதல் நாவல் இது. இதுவே நான் படித்த முதல் பின்நவீனத்துவ நாவலும் கூட. (ஜூரோ டிகிரியை பரணிலிருந்து நகர்த்த நேரம் வந்துவிட்டது). இதற்கு முன்பு அவரது "தீராக்காதலி" கட்டுரைத் தொகுப்பை மட்டுமே வாசித்திருக்கிறேன். (அவரின் கோணல் பக்கங்களை தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். புதுவருட புத்தகக் கண்காட்சியில் கண்டிப்பாக வாங்கிவிட வேண்டும்.) பொதுவாக சுஜாதா கூறியபடி, இரண்டு, மூன்று புத்தகங்களை ஒரே சமயத்தில் வாசிக்கும் வழக்கம் எனக்குண்டு (பெருமைக்காக கூறவில்லை). சில கனமான விஷயங்களை வாசிக்கும் போது பேரலலாக வேறு ஒரு லைட்டான புத்தகத்தை வாசிப்பது அலுப்படையாதிருக்க உதவும். எக்ஸைலை எடுத்ததிலிருந்து, முடிக்கும் வரை வேறு எந்த புத்தகத்தையும் கையில் எடுக்கவில்லை என்பதே என்னளவில் இந்நாவலின் வெற்றி.

கதைச் சுருக்கம்:

பொதுவாக மற்ற நாவல்களின் வாசிப்பனுபவத்தைப் பகிர்வதுபோல் எக்ஸைலைப் பொருத்தமட்டில் அவ்வளவு எளிதாக கதைச் சுருக்கத்துடன் ஆரம்பித்துவிட இயலவில்லை . கதையைத் தேடிக் கொண்டே வாசிக்க ஆரம்பித்த நான், அதைக் கண்டடைந்த நேரத்தில் இந்நாவல் முடிந்துவிட்டிருந்தது. இதை வாசித்து முடித்ததும் விக்கிரமாதித்யனின் "நிலை" கவிதையின் இந்தக் கடைசி வரிகளே நினைவிற்கு வந்தன.

".........

கொஞ்சம் கனவுகள்

கொஞ்சம் கவிதைகள்

கொஞ்சம் முலைகள்

கொஞ்சம் சித்தாந்தம்

இவற்றுக்கு மேல் பறக்க

யாருக்குச் சிறகுகள் இருக்கு."

அஞ்சலி :

" ஒரு பாத்திரத்தின் மீது அர்த்தமில்லாத வெறுப்பும் அல்லது அசட்டுத்தனமான அனுதாபமும் கொள்கின்ற வாசகர்கள் இலக்கியத்தின் மூலம் வாழ்வைப் புரிந்து கொள்ள மறுத்து விடுகிறார்கள்" - ( "சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்" முன்னுரையிலிருந்து ஜெயகாந்தன்)

தி.ஜாவின் "யமுனா", ஜே.கேயின் "கங்கா" இவர்களின் இன்றைய பிம்பமே சாருவின் அஞ்சலி (சாருவே இதை ஒரு இடத்தில் கூறியதாக ஞாபகம்). அஞ்சலி மீது பலருக்கும் பலவிதமான கருத்துக்கள் இருக்கலாம். சிலரால் அவளை ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை. கொக்கரோவின் பாஷையில் சொல்லப்போனால், அஞ்சலி மீது நீங்கள் கோபப்பட்டால், மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள், நீங்கள் ஒரு MCP. அவள் பாவம் என்று பரிதாபப்படுவீர்களானாலும் நீங்கள் ஒரு MCP. தனக்கு நடந்த சோகங்களை ( கொ.வின் படி சோகங்களாக மாற்றிக் கொண்டவற்றை) பரிதாபமாக மாற்றிக் கொண்டு அதிலிருந்து அன்பென்ற ஆதாயம் தேடிக் கொள்ளும் அஞ்சலியை என்னால் முற்றிலும் தவறாக எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அவளின் மேல் கோபமோ, பரிதாபமோ தோன்றவுமில்லை. ஆனால் அதே நேரத்தில் 50களின் யமுனாவைப் போன்றோ, 70களின் கங்காவைப் போன்றோ ஒரு அதிர்வை, ஒரு வியப்பை அஞ்சலி இன்றைய வாசகர்கள் மனதில் ஏற்படுத்திவிடயிலாது என்றே நினைக்கிறேன். அவர்களுக்கும், அஞ்சலிக்கும் இடையேயான கால இடைவெளியே இதன் காரணமாக இருக்கக் கூடும். அஞ்சலியைப் பற்றிய சரியான critique- ஐ கொக்கரக்கோவினால் மட்டுமே தர முடியும்.

உதயா :

எனக்கு

யாருமில்லை

நான்

கூட

- நகுலன்

அஞ்சலி போன்றொரு பெண்ணின் பலவீனத்தை தன் சுயலாபத்திற்காக பயன்படுத்திக் கொண்டு, கடைசியில் தானும் ஒரு சராசரி ஆண், இன்னும் சரியாகச் சொல்லப் போனால் சராசரிக்கும் கீழான ஒரு MCP ஆக இருக்கும் உதயாவே இந்நாவலில் நான் அதிகமாக வெறுக்கும் கதாப்பாத்திரம். அத்தனை உலக இலக்கியங்களையும் படித்த ஒருவன், தன் முன்னால் மனைவிக்கு R.D.Laing-ன் "குடும்பத்தின் அரசியல்"ஐ அறிமுகப்படுத்திய ஒருவன் என்னைப் பொருத்தமட்டில் அஞ்சலியிடம் காட்டுவது அன்பை மீறிய ஒரு ஆணாதிக்க உணர்வே.

கொக்கரக்கோ:

இந்நாவலில் எனக்குப் பிடித்த கதாப்பாத்திரம் (எக்ஸைல் நாவலில் நான் ஒரு கேரக்டர் இல்லை- கொ) உயர்திரு. கொக்கரக்கோ அவர்களே. நாவலின் நடுநடுவே தலைகாட்டும் கொக்கரக்கோ, கிளைமாக்ஸ்களில் ( ஆம் கிளைமேக்ஸ் அல்ல, கிளைமேக்ஸ்களே ) உள்ளே புகுந்து பட்டையைக் கிளப்புகிறார். அதுவரையில் நாகூர், பாரிஸ், எஸ்பாநோயல், ஜி.ஸ்டிரிங், போகர், சமையல் குறிப்பு என தலைகால் புரியாமல் கட்டற்றுத் திரியும் நாவலை கட்டியிழுத்து ஒரு புள்ளியில் நிறுத்துகிறார். அந்தப் புள்ளியில் இதுவரையில் வாசித்த நாவல் முடிந்து அதுபற்றிய சிந்தனைகள் விரிவடையத் தொடங்குகிறது. இதுவே கொக்கரக்கோவை எனக்குப் பிடிக்க காரணம். (கொக்கரக்கோவே ஒரு MCP என்னும் போது, கொக்கரக்கோ வரும் கிளைமேக்ஸ்களை ரசித்த நானும் ஒரு MCP)

ஒரு புத்தகம் முடியும் போது, அதைத் தொடர்ந்து வேறு ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கத் தூண்ட வேண்டும். அவ்வகையில் இந்நாவல் அடுத்தடுத்து பல புத்தகங்களை வாசிக்கத் தூண்டுகின்றது. நாவலின் கதை, கதாப்பாத்திரங்கள் இவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டு இதில் என்னை அதிகமாக கவர்ந்தது சாருவின் வாசிப்பு. அடேயப்பா, மனிதர் எவ்வளவு வாசித்திருக்கிறார். இதில் குறிப்பிடப்படும் புத்தகங்களையும், எழுத்தாளர்களையும் வெறும் பெயர்த்தூவல் என்று கூறி ஒதுக்கிவிட இயலாது. நாவலில் போகிற போக்கில் அறிமுகப்படுத்தப் படுகின்ற புத்தகங்களில் எனக்கு முக்கியமாகபட்டவற்றை குறிப்பாக எடுத்து வைத்திருக்கிறேன். இவற்றையெல்லாம் எப்படியாவது தேடிப்பிடித்து வாசித்துவிட வேண்டும் என்று ஆசையாக இருக்கிறது. எப்போது அது சாத்தியப்படும் என்று தெரியவில்லை. இப்போதே ஆரம்பித்துவிட்டேன். சாரு மொழிப் பெயர்த்த சார்த்தரின் "சுவர்" சிறுகதையை வாசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.

1. Fils - Serge Doubrovsky

2. Zorba the Greek

3. 1001 nights

4. Chartre's WALL, Intimacy

5. R.D.Laing

6. Madame Edwarda

7. Being and Nothingness

8. Dostoyevsky's "Notes from the Underground"

9. George Perec's " LIFE : A user manual"

இறுதியாக தி.ஜாவின் இந்த வார்த்தைகளோடு முடித்துக் கொள்கிறேன்.

" நல்ல இலக்கியம் என்பது, உண்மையை ஒரு படைப்பாளன் தேடும் தவம். உண்மையை அவனவன் கண்ட விதத்தில் வெளிப்படுத்தும்போது மனிதக்குரல்களையும் முகங்களையும் போல சாயல்களும் தனித்தன்மையும் வளமாகக் கொழிக்கின்றன. சமூகத்திற்கோ, பெரியார்களுக்கோ, கெட்ட பெயருக்கோ, புறக்கணிப்புக்கோ பயப்படாமல் ஒருவர் செல்லும் போது அதில் தனித்துவமும், அதனால் ஏற்படும் கவர்ச்சியும் அழகும் நிறைந்து கிடக்கும். தன்னுடைய முயர்ச்சியில் நம்பிக்கையும் தான் கண்டது உண்மை என்ற திட நம்பிக்கையும் (பிறர் ஒப்புக் கொள்ளாவிட்டாலும் சரி) எழுத்துக்கும் அடிப்படையாக இருக்கும் பொழுது அது கட்டாயம் நல்ல சிருஷ்டி இலக்கியமாகத்தானிருக்கும்"

* * *

நிழல் தேடும் ஆண்மை

2011-12-21T22:12:00.000+05:30

ஊற்றைச் சடலமடி உப்பிருந்த பாண்டமடி

மாற்றிப் பிறக்க மருந்தெனக்குக் கிட்டுதில்லை

மாற்றிப் பிறக்க மருந்தெனக்குக் கிட்டுமென்றால்

ஊற்றைச் சடலம் விட்டேஎன் கண்ணம்மா !

உன்பாதம் சேரேனோ !

- அழுகுணிச் சித்தர்.

ஒரு கனிந்த பஞ்சவர்ண மாம்பழத்தின் தோலைப் போன்றிருந்தன அதன் உடலிலிருந்த சுருக்கங்கள். இரண்டு குட்டி சிவப்பு நிலாக்களைப் பதியம் வைத்ததைப் போலிருந்தன கண்கள். ஒரு சமயம் ஒரு தலையாகவும், மறு சமயம் ஐந்து தலையுடையதாகவும் மாறி மாறித் தோற்றமளித்தது அந்தப் பாம்பு. அதன் தலையையும், வாலையும் இணைத்து வட்டமாக்கினால் அதன் ஆரமே குறைந்தது ஐந்தடி இருக்கும். உதிர்ந்திருந்த சருகுகளின் வழியே அது ஊர்ந்து வர உரசியெழும் சப்தம் உடம்பிலுள்ள ஐம்பது லட்சம் மயிர்க்கால்களையும் நெம்பி எழுப்பியது. அலறி ஓடிய என் முன்னே தன் தலை உயர்த்தி, வாலால் என் கால்பற்றி, உடல்சுற்றி இறுக்கி உச்சந்தலையில் ஓங்கி கொத்தவும் "கிர்ர்ர் கிர்ர்ர்" என்ற ஒலி எழும்பியது. அட்ரினலின் சுரப்பு அதிகமாக அலறியடித்து எழுந்தேன். கனவு கலைந்தாலும் "கிர்ர்ர் கிர்ர்ர்" என்ற சப்தம் மட்டும் நின்றபாடில்லை. ஒரு நிமிடம் என்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு கட்டிலுக்கு இடப்பக்கம் இருந்த ஜன்னலைத் திறந்தேன். நேற்று இரவு பெய்த மழையின் குளுமை அந்த காலைப் பொழுதில் வீசிய இளந்தென்றலில் தெரிந்தது. மீண்டும் ஒருமுறை அந்த "கிர்ர்ர் கிர்ர்ர்" ஓசை எழவே, இடுப்பைவிட்டு கழண்டிருந்த லுங்கியை சரி செய்தவாறே அரைத் தூக்கத்தில் எழுந்து கதவைத் திறந்தேன். கதவிற்கும், நிலைக்குமிருந்த இடைவெளியில் வெயில் மட்டும் கொஞ்சம் உள்ளே நுழைந்தது.

இடது காலை மேலுயர்த்தி, குதிக்கால் கொண்டு வந்த லுங்கியை கைப்பற்றி முன்னே இழுத்துக்கட்டி வெளியே யாராவது இருக்கிறார்களா என்று எட்டிப்பார்த்தேன். இடியாப்பம் விற்கும் ஒரு பெரியவர் மட்டும் அதனை ஒரு தள்ளு வண்டியில் தள்ளியபடி "இடியா...ப்பம்" என்று இழுத்துக்கூவியபடி சென்று கொண்டிருந்தார். அவரது நெற்றியில் இருந்த ஒரு பெரிய சிவப்புப் பொட்டு கவனம் கலைத்தது. தொலைவில் ஒரு வீட்டில் மீன் வாங்கிக் கொண்டிருந்தனர். எனக்கு மானசா வைக்கும் அயிரை மீன் குழம்பின் ஞாபகம் வந்து பல்தேய்க்காத வாயில் எச்சிலூற்றியது. குவித்துத் துப்பினேன். அவளைப் பற்றிய ஞாபகங்களையும் இப்படி குவித்து உமிழ முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும். காலிங் பெல் சத்தம் வருவதும், வந்து பார்த்தால் யாருமின்றி இருப்பதும். இப்படி நிகழ்வது இது முதல் முறையல்ல. ஊரிலிருந்து வந்த இந்த இரண்டு வாரங்களில் கிட்டத்தட்ட நான்கு முறைகளுக்கும் மேல் இப்படி நடந்துவிட்டது. மானசா போனதிலிருந்து எதுவுமே சரியாக இல்லை. அற்ப ஆயுசு அவளுக்கு மட்டுமல்ல என் நிம்மதிக்கும், மகிழ்ச்சிக்கும் தான். பாதகி.

இந்தக் கனவும் காலிங்பெல்லும் என்னைத் துரத்தித் தொந்தரவு செய்தன. ஒருமுறை கல்யாணமாகி இங்கு குடிவந்த புதிதில் காலிங் பெல்லை அழுத்திவிட்டு ஒருபக்க கதவின் பின்னே ஒளிந்து கொண்டு பின்புறமாக என்னைக் கட்டியணைத்த அவளது உடலின் வெம்மையை என்னால் அப்போது கூட மீண்டும் உணர முடிந்தது. காற்றில் கலையும் முன்னெற்றி முடி ஒதுக்கும் லாவகமும், அவள் அடிக்கடி கட்டும் கரும்பச்சை டெரிகாட்டன் புடவையும், ஒருமையில் அழைக்கும் தனிமைப் பொழுதுகளும், நுரை ததும்பும் டிகிரி காபியின் மணமும், சலசலக்கும் நதிபோல முணுமுணுக்கும் உதடுகளும் இன்னும் இத்யாதி இத்யாதிகளும் என்னை ஏதேதோ செய்து போயின.

அதன்பின் இந்த காலிங்பெல் விவகாரத்தைப் பற்றி வீட்டு ஓனரிடம் புகார் செய்ய சென்றபோது இது பக்கத்திலிருக்கும் சிறுவர்களின் வேலையாக இருக்கும் என்றார். பள்ளிக்கூட நெருக்கடியிலும் எத்தனை சிறுவர்களுக்கு இப்படி திங்கட்கிழமை காலைப் பொழுதுகளில் விளையாட நேரம் கிடைக்கும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

இதே போன்றதொரு பாம்பு கொத்தும் கனவு இதற்கு முன்பும் ஒருமுறை வந்தது. நடுநிசியில் விழித்து, வியர்த்து, கலைத்து போடப்பட்ட சீட்டுக்கட்டு போல் எழுந்த என்னை, மானசா அணைத்து அமைதிப்படுத்தி அவள் இயக்கி உச்சமடையச் செய்த அந்த கலவி இன்னும் ஆயிரமாயிரம் ஜென்மங்களுக்கும் மறக்காது.

இந்தக் கனவைப்பற்றியும் காலிங்பெல்லைப்பற்றியும் யாரிடமாவது பகிர்ந்து கொண்டால் பரவாயில்லை என்று எனக்குத் தோன்றியது. இதற்கு லக்ஷ்மணை விடச் சரியான ஆள் இருக்க முடியாது. பட்டாம்பூச்சியிலிருந்து பென்னி குக் வரை எந்த விசயம் பேசினாலும் அதை எதிர்த்துப் பேசவோ, ஆதரிக்கவோ அவனிடம் எப்போதும் ஏதாவது ஒன்று இருக்கும். மறுநாள் மதியப் பொழுதில் உணவிற்குப் பின்னான சிறுநடையின் போது இதைச் சொன்னேன். கனவில் பாம்பு வருவதென்பது சைக்காலஜிப்படிப் பார்த்தால் அடங்க மறுக்கும் செக்ஸ் உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடகவோ அல்லது மனதை படுத்தியெடுக்கும் ஏதோ ஒரு சம்பவத்தின் தொடர்ச்சியாகவோ இருக்கலாம் என்றான். மேலும் கனவு சாஸ்திரங்களிலும் பாம்பு துரத்துவதும், கொத்துவதும், எதிர்பாராத விபத்து, துரோகம், வியாபாரத் தோல்வி போன்ற கெட்ட பலன்களையேத் தருமென்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதாகக் கூறினான். பேசாமல் வீட்டைக்காலி செய்துவிட்டு தன்னுடன் வந்து ரூமில் தங்கிவிடுமாறும் சொன்னான்.

எனக்குத் தெரியும். அவன் சொன்ன அத்தனை காரணங்களுக்கும் மீறிய ஏதோ ஒரு காரணம் இதற்குப்பின் ஒன்று உள்ளதென்பது. இந்த நிகழ்விற்குப் பின்னும் கனவும் காலிங் பெல்லும் என்னை விடுவதாயில்லை. சில சமயங்களில் இரவிலும், புலர்காலையிலும் காலிங் பெல் அடித்து என்னைக் கடுப்பேற்றியது. ஒரு முறை கதவைத் திறந்த போது வீட்டு ஓனர் சொன்னது போலவே சில சிறுவர்கள் எங்கள் வீட்டைத் திரும்பி திரும்பி பார்த்தபடி ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு அவர்கள்மேல் அப்போது கோபம் வரவில்லை. மாறாக நிம்மதியும், சந்தோசமுமே வந்தது. ஆனாலும் அன்றே வீட்டு ஓனரின் அனுமதியுடன் அங்கிருந்த காலிங் பெல்லை அகற்றிவிட்டேன். ஒருவழியாக ஒரு தொல்லையிலிருந்து தப்பித்தேன்.

இந்தக் கனவிலிருந்து தப்பிப்பதுதான் எனக்குப் பெரும்பாடாக இருந்தது. அதற்கும் எனக்கொரு வழி கிடைத்தது டாஸ்மாக்கில். கல்லூரியில் தொடங்கிய இந்தப் பழக்கம், வேலை கிடைத்து சுற்றித்திரிந்த பேச்சிலர் தினங்களில் உச்சம் பெற்று மானசா வருகைக்குப் பின் முற்றிலும் நின்று போனது. அவளே இல்லை என்றான பின்பு அவளுக்கு செய்து கொடுத்த சத்தியமாவது சப்பாத்தியாவது. அன்றுதான் காலிங் பெல்லை கழற்றிவிட்ட மகிழ்ச்சியில் ஹாஃப் சிக்னேச்சருடன், கொஞ்சம் சைடு டிஷ்சும் சேர்த்து எனது மூன்று தொல்லைகளுக்கும் முடிவுகட்டத் தொடங்கினேன். ஆம் மூன்றாவதாகக் குறிப்பிட்டது மானசாவைத்தான்.

எப்போது உறங்கிப் போனேன் என்று நினைவிலில்லை. டி.வி. மட்டும் அதுபாட்டிற்கு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. தலைவலியும், குளிரும் பின்னியெடுக்கவே விழிப்பு கொடுத்துவிட்டது. வெளியே மழை பிடித்து அறைந்து கொண்டிருந்தது. வலதுகாற் பெருவிரலால் டி.வியை எட்டி அணைத்துவிட்டு, காலிற்கு கீழேயிலிருந்த அந்த மஞ்சள் பூப்போட்ட போர்வையை எடுத்துத் தலைவரை இழுத்து மூடினேன். மானசாவின் கழுத்துவாசத்தை இந்த போர்வை கொஞ்சம் கடன் வாங்கியிருந்தது போலும். அப்போது அவளது கழுத்து முகர்ந்து, இடுப்பு வளைத்த ஞாபகத்தில் தலையணையை நெருக்கியவாறு என்னையறியாமல் தூங்கிப் போனேன். மீண்டும் "கிர்ர்ர் கிர்ர்ர்" என்று காலிங் பெல் அடிக்கத் தொடங்கியது.

நன்றி : உயிரோசை

* * *

சேத்தன் பகத்தின் ரிவாலுஷன் 2020:

2011-12-17T19:12:00.000+05:30

இது நான் வாசித்த சேத்தன் பகத்தின் நான்காவது நாவல். விடுபட்டுப் போன அந்த ஒரு நாவல் "த்ரீ மிஸ்டேக்ஸ் ஆஃப் லைஃப்". ( இவரது நாவல் தலைப்புகளில் ஏதேனும் ஒரு எண் வருகிறது. இது வெறும் தற்செயல்தானா தெரியவில்லை! ). "ரிவாலுஷன் 2020" ஐப் பற்றிப் பார்க்கும் முன்னர் அவரின் முந்தைய நாவல்கள் குறித்த ஒரு சிறு அறிமுகம். சேத்தனின் நாவல்கள் அனைத்தும் பெரும் இலக்கியப் படைப்பு என்று கூறமுடியாதெனினும் ஏமாற்றாத வாசிப்பனுபவம் தருபவை.

தமிழில் நண்பனாகவும், இந்தியில் த்ரீ இடியட்சாகவும் படமாக்கப்பட்ட இவரது " ஃபைவ் பாய்ண்ட் சம் ஒன்" நாவலே நான் படித்த முதல் ஆங்கில நாவல். இதில் முக்கியமாகக் குறிப்பிட வேண்டியது என்னவெனில் அதன் கதைக்களனுக்கும் நான் அதை வாசித்த போது நானிருந்த நிலைக்கும் இடையேயான ஒற்றுமை. அதை நான் என் முதலாமாண்டு மெக்கானிக்கல் இஞ்சினியரிங் படிக்கும் போது வாசித்தேன். ஐ.ஐ.டியை ரோல்மாடலாகக் கொண்டு இயங்கிய எனது கல்லூரியும் அதன் பாடதிட்டங்களும், சின்ன சின்ன ராக்கிங்களும் அந்த நாவலுடன் என்னை அதிநெருக்கமாக உணரச் செய்தன. அதுவரையில் தமிழ்வழியில் படித்து வந்த எனக்கு ஆங்கிலத்தில் தொடர்ச்சியாக அரைப்பக்கம் வாசிப்பதென்பதே அயர்ச்சியளிக்கும் ஒரு விஷயமாக இருந்தது. ஆனால் அந்த நாவலின் எளிமையும், நடையும், என்னை அதை ஒரு வாரத்தில் வாசிக்க வைத்தது.

அதன் பிறகு "ஒன் நைட் அட் கால் செண்டர்" மற்றும் "2 ஸ்டேட்ஸ்" என்ற மற்ற நாவல்களையும் வாசித்திருக்கிறேன். இதோ இப்போது "ரிவாலுஷன் 2020". சேத்தனின் நாவல்கள் ஈடற்ற இலக்கிய வகையைச் சார்ந்தவை அல்லன என்ற போதிலும், அது தரும் வாசிப்பின்பம் அலாதியானது.

அங்கிங்கெனாதபடி நாட்டின் மூலைமுடுக்கெல்லாம் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் ஊழலை ஒழிக்கும் லட்சிய வெறியுடன் திரியும் ராகவ், ஒருவனின் படிப்பை வைத்து மட்டுமே அவனை எடைபோடும் ஒரு மத்தியதரக் குடும்பத்தில் படிப்பு சரியாக வராத ஒரு மாணவனாக வரும் கோபால், வானத்தில் பறக்கும் வண்ணக் கனவுகளுடன் வாழும் அழகுப் பதுமையாக ஆர்த்தி, இவர்கள் மூவருக்கு இடையேயான ஒரு முக்கோண காதல் கதைதான் இந்த ரிவாலுசன் 2020. இந்தத் தலைப்பின் பொருள் புரிபடும் நிமிடத்தில் நாவல் இனிதே முடிவடைகிறது.

சின்ன சின்ன வாக்கியங்களில் மெல்லிய உணர்வுகளை ஆங்காங்கே அழகாக வெளிப்படுத்துமிடங்களில் சேத்தன்பகத் ஒருமுறை எட்டிப்பார்த்து சிரிக்கிறார். "பல லட்சக்கணக்கான மாணவர்களின் வாழ்க்கையை பாதிக்கும் வகையில் கல்வித்துறையில் நடக்கும் ஊழல்களை வெளிப்படுத்தும்விதமாகவே" இந்த நாவல் எழுந்தது என்று கூறுகிறார் சேத்தன். ப்ளஸ் டூ மட்டுமே பாஸ் செய்த ஒரு சிறுவனுடன் எம்.எல்.ஏ சேர்ந்து ஒரு கல்லூரி ஆரம்பிப்பது என்று கதையின் மூலமே நாவலின் நம்பகத்தன்மையைக் குலைக்கிறது. அதன்பின் ஒவ்வொரு இடத்திலும் இந்த லாஜிக் இடிக்கிறது. எப்படியிருந்தாலும், முக்கோண காதல், நாட்டைத் திருத்தும் நல்லவன், கிளைமாக்சில் திருந்தும் ஆண்டி-ஹீரோ என்று ஒரு திரைப்படத்திற்கான அத்தனை அம்சங்களும் நிறைந்திருக்கும் இந்நாவலையும் த்ரீ இடியட்ஸ், ஹலோ மற்றும் நண்பன் வரிசையில் விரைவில் ஒரு திரைப்படமாகக் காணக்கூடும்.

இந்த நாவலில் அதிகமாக என்னை ஈர்த்தது கதை நடக்கும் பழம்பெரும் நகரமான வாரணாசி என்னும் காசியே. வேதம் ஒலிக்கும் காசியின் கங்கைக்கரையும், உலகின் பாவம் மிதக்கும் கங்கை நதியும், அதிகாலை ஆரத்தியும், துடுப்புவளித்து ஒரு படகுப்பயணமும் காண ஒரு முறையாவது போய்வர வாய்க்க வேண்டும்.

* * *

விசுவாசம்

2011-11-15T19:44:00.000+05:30

சிமெண்ட் தரையில் பெருக்குமாறால் பெருக்கும் சத்தம் வாசலைத் தாண்டி காதில் ஒலித்தது. அதைத் தொடர்ந்து சுபா வாசல் தெளிக்கும் சத்தமும் வந்தது. இன்னும் இரண்டு நிமிடங்களில் சரட் சரட்டென்று பேருக்கு கோலமென்று ஒன்றை இழுத்துவிட்டு, என்னை எழுப்ப வந்துவிடுவாள். பெரும்பாலும் நான்கு புள்ளி நான்கு வரிசைக்கு மேல் அவள் கோலம் வரைந்ததாய் நினைவில்லை. தீபாவளி, பொங்கல் போன்ற விசேஷ நாட்களில் மட்டும் கலர் கோலங்கள் காணக்கிடைக்கும். இத்தனை காட்சிகளும் நான் கண்களை மூடிய நிலையிலும் என் கண்ணுக்குள் வந்து போயின. போன பொங்களன்று அவள் போட்டு வைத்த பச்சைக்கலர் கரும்பும், சாய்ந்திருந்த பொங்கல் பானையும் கூட கனவு போல வந்து போனது. அதோடு அன்றைக்கு அவள் போட்ட சண்டையும், காட்டுக் கூச்சலும்.

" இன்னைக்கு இன்னும் பால் வரல. கடைக்குப் போயி நீங்கதான் காபி வாங்கியாரணும் "- இது என்னை எழுப்ப உபயோகப்படுத்தப்படும் உத்திகளில் ஒன்று.

எங்கள் கோவிந்தன் மாஸ்டரின் ஃபில்டர் காபி ஏனோ நினைவுக்கு வந்தது. விழுங்கும் ஒவ்வொரு துளியும் நுனி நாக்கில் தித்திப்பையும், அடி நாக்கில் மென்கசப்பையும் தந்து போகும். மாலையில் கிடைக்கும் அந்த ஒரு காபிக்காகவே எவ்வளவு மணி நேரம் வேண்டுமானாலும் வேலை பார்க்கலாம். அது நேற்று ஆனது போல, இரவு ஒரு மணி ஆன போதும் கூட.

உள்ளே பாத்திரங்கள் உருட்டும் சத்தம் கேட்டது. இதற்கு மேலும் தூங்கினால், எப்போது வேண்டுமானாலும் வீட்டின் வானிலை மாறக்கூடும்.

" இன்னிக்கு தேதி மூணாயிடுச்சு. ஏற்கனவே போன மாச சீட்டுக்கும் சேத்து இந்த மாசம் தர்றதா சத்திரப்பட்டியாளுக்கிட்ட சொல்லியிருக்கோம். நேத்தே பூ கொடுக்கப் போகும் போது ஒரு தடவ ஞாபகப்படுத்திடாக. நாம என்ன பேங்குலயா வேல பாக்குறோம். ஒண்ணாம் தேதியானா டாண்ணு வந்து கொட்டுறதுக்கு. ம்.." - சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் என் சர்வர் வேலையை குத்திக்காட்டுவதில் அவளுக்குக்கொரு சிற்றின்பம்.

" ஓனரு இன்னைக்கு வேலை முடிஞ்சதும் எடுத்துத் தந்துருவாரு. இரண்டு மாசத்துக்கும் சேர்த்துக் கொடுத்துடலாம் " தூக்கக் கலக்கத்தில் ஒலித்த என் குரல் எனக்கே அன்னியமாய் பட்டது.

" ஓ.. இரண்டு மாசத்துக்கும் சேத்து கொடுத்துட்டா இந்த மாசம் புவ்வாவுக்கு என்ன பண்றதாமாம் ? " மேகங்கள் என்னைச் சூழ்வதை என்னால் உணர முடிந்தது.

" அத போன மாசம் தீவாளிக்கு நீ போத்தீசுக்கு போறதுக்கு முன்னாடி யோசிச்சுருக்கணும் " இப்போது என் குரல் தெளிவானது போலிருந்தது.

" வருசத்துக்கொரு தடவ எடுக்குற ஒரு புடவயும் ஒங்க கண்ணுக்குப் பொறுக்கலயா.. அவ அவ மாசத்துக்கு ஒண்ணா போட்டு மினுக்குறா. நா என்ன உங்ககிட்ட கட்டி கட்டியா தங்கமா கேட்டேன். கட்டுறத்துக்கு ஒரு புடவைக்கும் வக்கில்லனா இத நா எங்க போயி சொல்றது. " எதிர் பார்த்தது போலவே சட்டென்று மாறியது வானிலை. இனிமேல் இடியும், மழையும் நிச்சயம். எப்போதாவது பெய்தால் இனிக்கும் அதே மழை, எப்போதும் பெய்தால் எரிச்சலே மிச்சமாகும்.

" வர்ற 7 ஆயிரத்துல வட்டிக்கும், சீட்டுக்கும் 4 ஆயிரம் போச்சுனா மீதில எப்படி குடும்பம் நடத்துறதாம் ஒவ்வொண்ணும் விக்கிற விலையில. இதுல இவனுங்க வேற தெனந்தெனம் பெட்ரோலு வெல யேத்துறோய்ங்க. அதத் தொட்டுத் தொட்டு ஒவ்வொண்ணா ஏத்துறாய்ங்க. இவுக சம்பளம் மட்டும் வருசத்துக்கு ஐநூறு ரூபாய் ஏத்துவாக. இத்தனையையும் கட்டி மேய்க்கிறதுக்குள்ள மனுசிக்கு போதும் போதும்ன்னு ஆயிடுது. சம்பளத்த கொஞ்சம் கூட்டித் தந்தாதான் என்னவாம். ராப்பகலா உழைச்சாலும் காக்காசு மிஞ்சுறதில்ல. அப்புறம் என்னத்துக்கு இப்படி கஷ்டப்படனும். உங்க ஓட்டல்ல ரேட்டு மட்டும் மாறாமலேயேவா இருக்கு? இதெல்லாம் நா கெடந்து புலம்பி என்ன பயன்? அதுக்கு மொதல்ல இந்த மவராசன் வாயத்தொறந்து பேசணும். அப்புறந்தானே ஏத்திக் கேட்கிறதுக்கு. வாயைத் திறந்தா முத்தா உதிர்ந்திடும். எல்லாத்துக்கும் கோவில் மாடு மாதிரி தலையை ஆட்டிட்டு வந்தா என்னதான் பண்றதோ " மழை இன்றைக்கு கொஞ்சம் அதிகமாவே பெய்தது. சம்பளம் வரும் வரை இது ஓய்வதற்கான வாய்ப்பேபில்லை.

அவளைச் சொல்லியும் குற்றமில்லை. நான் பார்க்கிற சர்வர் வேலையில் வருகிற சம்பளத்தில் ஒரு குடும்பத்தை ஓட்டுவதும் அவ்வளவு சுலபமில்லை.

" தம்பி, வியாபாரமெல்லாம் முன்னப்போல இல்ல. இப்ப எல்லா ஓட்டல்காரனும் குளு குளு ஏ.சி-யும், பள பள தரையும் வச்சு விதவிதமா செஞ்சு ஜமாய்க்கிறாங்க. இங்க வர்றவங்கெல்லாம் பழக்கத்துக்கும், நம்ம கோவிந்தனோட கை மணத்துக்குந்தான் வர்றாய்ங்க. அதுவும் ஒரு நாள் போல ஒரு நாள் இருக்கிறது இல்ல. இத நான் சொல்லிதான் உனக்குத் தெரியனுமில்ல. நீயும் பத்துப் பதினஞ்சு வருசமா இங்கதான் இருக்க. உனக்கே தெரியாதா? " இதெல்லாம், நான் போன தடவை ஆயிரம் ரூபாய் ஏற்றிக் கேட்ட போது, ஐநூறு மட்டுமே ஏற்றிவிட்டு அதற்கு சின்னவர் சொன்ன காரணங்கள். சிறு பாராபட்சமுமின்றி என் தோள் மீது கை போட்டு ஒரு உற்ற நண்பனிடம் பகிரும் பாவனையுடன் அவர் இதைச் சொல்லும் போது என்னால் என்ன எதிர்த்துப் பேச இயலும்?

எங்கள் ஒட்டலின் பெயர் சாந்தி விஹார். அந்த சாந்தி இப்போதைய ஒனரின் சகோதரி. இவரது அப்பா தன் ஆசை மகள் பெயரில் தொடங்கிய ஒட்டல் இது. நான் வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் மூன்று வேளையும் இயங்கி வந்த ஓட்டல் இப்போது மதியம், இரவு என்று இரண்டே வேளையாகிப் போனது. எங்கள் ஓட்டலின் சாம்பார் வடையும், சேமியா கேசரியும் முப்பது வருடங்களாக இவ்வூர் மக்களின் நா நரம்புகளை உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்தன. சின்னவர் கல்லாப் பெட்டியில் உட்கார்ந்த அதே நேரத்தில்தான் நானும் இங்கு வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். பெரியவரின் ஆட்களாக இருந்த ஓட்டலில் நான் மட்டுமே சின்னவரின் ஆளாய் அடையாளம் காணப்பெற்றேன். எங்கள் சின்னவரிடத்தில் எனக்கு எப்போதும் நற்பெயர் உண்டு. சொல் பேச்சு தட்டாத குணமும், கோபமே வராத என் இயல்பும் செய்வதைத் திருந்த செய்யும் பழக்கமும் வாடிக்கையாளரிடத்தும், சின்னவரிடத்தும் எனக்கு நல்ல மதிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன.

* * *

எங்கள் வீட்டு வானிலை எப்படித்தான் தெரியுமோ இந்த சந்திரனுக்கு. எப்படியும் கண்டுபிடித்து விடுவான். அன்றைக்கும் அப்படியே, " என்னண்ணே.. வீட்டுல விசேசமா ? " கழுவி வைக்கப்பட்ட தட்டுகளை அடுக்கியவாறே கேட்டான்.

" அட ஏம்பா நீ வேற " சட்டையை மாற்றிக் கொண்டே நான் பதில் கூறத் தலைப்பட்டேன்.

" அதான் ஆளப் பாத்தாலே தெரியுதே.. என்னாச்சுண்ணே? வழக்கம் போலத்தானா ?? " அடுத்தவர் விசயத்தில் மூக்கை நுழைக்கும் நம் குணம் நாம் விலங்குகளாக சுற்றியழைந்த காலத்திலிருந்தே வந்த பரிணாமத் தொடர்ச்சி என்று ஒரு தடவை கஸ்டமர் ஒருவர் பேசியதை கேட்ட நினைவு. இப்போது சந்திரனுக்கு வால் முளைத்தது போல கற்பனை செய்து கொண்டேன்.

" ஆமாம் சந்திரா.. தினமும் பொழுது விடிஞ்சு பொழுது சாயுறதுக்குள்ள போதும் போதும்ன்னு ஆயிடுது.. ஸ்ஸ்ப்பா.. ஒரே இடி மின்னல் மழைதான் " அவன் எதிர்பார்த்த பதில் கிடைத்திருக்கும்.

" அது சரிதாண்ணே வாங்குற சம்பளத்துல பேச்சிலர் எங்களுக்கே காலம் தள்ள முடியல.. குடும்பஸ்தன் நீங்கெல்லாம் எப்படித்தான் சமாளிக்கிறீங்களோ " ஆதங்கத்துடன் வெளிப்பட்ட அவன் பேச்சு ஏனோ கொஞ்சம் ஆறுதலாய்க் கூட இருந்தது. ஆனால் அன்றைக்கு எப்படியோ சொல்லி வைத்தாற் போல அவனும் சம்பளத்தைப் பற்றியே ஆரம்பித்தான்.

சாம்பாரில் ஊறாத வடை போன்று ஒட்டாத என் சிரிப்பு அவனை மேலும் தூண்டிவிட்டிருக்க வேண்டும்.

அவனே தொடர்ந்தான். " நீங்க ஏன் அண்ணே சின்னவருக்குகிட்ட சம்பளத்தக் கொஞ்சம் கூட்டிக் கேட்கக் கூடாது. ? " என் சம்பளத்தை மட்டும் சின்னவர் தனியாக உயர்த்திவிட முடியாது என்பது அவனுக்குத் தெரியாமலிருக்க வாய்ப்பில்லை.

" அதான் போன தடவ கேட்டப்ப அவர் எல்லார் முன்னாடியும் தானே காரணம் சொன்னார்? "

" ஆனா.. அவர் சொன்ன அத்தன காரணமும் உண்மையா என்ன ? நாளுக்கு நாள் ஓட்டலுக்கு வர்றவங்க எண்ணிக்கை கூடிகிட்டு தானே போகுது. நேத்தைக்கு கடைசி கேசரி கட்டும் போது கூட சூடு குறையலயே ? நீங்களே சொல்லுங்க. இப்போ உடனடியா கூட ஒண்ணும் கூட்ட வேண்டாம் இதோ அடுத்த மாசம் பொங்கலோட சேர்த்து கூட்டலாமே "

" ஏய் சந்திரா.. நடக்கிற காரியமா பேசுப்பா.. அவரு ஐநூறு கூட்டி முழுசா ஆறு மாசம் கூட ஆகல.. ஒவ்வொரு தடவையும் சித்திர ஒண்ணுக்கு தானே கூட்டுறது வழக்கம். இதென்ன நீயும் வருஷப் பொறப்ப மாத்தச் சொல்றியா ? அந்தக் காலம் முடிஞ்சுடுச்சு தெரியுமுள்ள ? " என்று கொத்துமல்லி போல கொஞ்சம் அரசியல் தூவினேன்.

" இதெல்லாம் கூட வேண்டாம்ண்ணே.. இதோ நம்ம ஊர்ல பால் டிப்போகிட்ட புட் பார்க் தொறந்துருக்காங்க.. புதுசா வேலைக்கு வர்றவங்களுக்கே ஐயாயிரம் தர்றாங்களாம். நீங்கெல்லாம் போனா குறைஞ்சது எட்டாயிரம் நிச்சயம்னே.. ஒழுங்கா பாத்தா அப்படியிப்படி கல்லா காவலுக்கு கூட உட்காரலாம். "

" ஏலேய்... நீ என்ன சொல்ற.. இருக்கிற வேலைய விட்டுட்டு அங்க போகச் சொல்றியா... காசுக்கு மட்டும் தான் வேலை இந்த வேலையப் பாக்குறேன் நினைக்கிறியா நீயி? பசியோட வர்வனுகளுக்கு ருசியோட பலகாரம் கொடுக்கும் போது அவுக முகம் மாறும் பாரு.. வரும் போதெல்லாம் என்னை தேடிப்பார்த்து ஆர்டர் சொல்ற பரமசிவம் அண்ணாச்சிய அங்க பார்க்க முடியுமா ? இல்ல அப்பப்ப வந்தாலும் ஒவ்வொரு தடவயும் எம் வீட்டைப்பத்தி அக்கறையா விசாரிக்கும் பெரியவூட்டுக்காரர் மாதிரி வருமா. ஒரு வேளைச் சாப்பாடு கூட முழுசா கிடைக்காத காலத்துல மூணு வேளை சோறும் போட்டு சம்பளமும் கொடுத்தது யாரு அந்த புது ஓட்டல்காரனா? மழைக்கு ஒழுகுற ஓட்டு வீட்டுல இருந்தப்ப எத்தனை தடவ இந்த ஓட்டல் மேசையில இழுத்துப் போட்டு தூங்கியிருப்பேன் தெரியுமா? இவ்வளவு ஏண்டா.. என் கல்யாணத்த நடத்தி வச்சதே நம்ம சின்னவருதாண்டா.. அவரு ஒரு வார்த்த சொல்லலன்னா எனக்கெல்லாம் எவன் பொண்ணு கொடுத்திருப்பான்ற ? இதெல்லாம் உனக்குத் தெரியாது விடு "

" அண்ணே நீங்க சொல்றது வாஸ்தவந்தான்.. சரி இப்படி பண்ணுங்கண்ணே.. வேலைய விட்டு அங்கெல்லாம் போக வேண்டாம். அங்க போகப் போறேன்னு நம்ம சின்னவருகிட்ட ஒரு வார்த்த சொல்லுங்க.. பதறியடிச்சுட்டு உங்களுக்கு வேண்டியதப் பண்ணுவாருண்ணே.. உங்களுக்குண்ணே இங்க ஒரு கூட்டமிருக்குண்ணே.. "

" ஏய்.. இதெல்லாம் நல்லாவாயிருக்கும்? அட போப்பா.. நான் என்ன நம்ம கோவிந்தன் மாஸ்டரா ? போறேன்னு சொன்னதும் கேட்டதுக்கும் ஒரு மடங்கு கூட கொடுக்கிறதுக்கு.. போ.. போயி வேலய கவனிப்பா.. கஸ்டமர் வர்ற நேரமாச்சு "

" நம்ம கோவிந்தன் அண்ணாச்சிக்கு தரும் போது உங்களுக்குத் தரமாட்டாரா ? அப்படிப் பார்த்தா அவரவிட நீங்க இங்க சீனியர். சின்னவருக்கு எல்லாரவிட க்ளோசும் கூட.. உங்கள நம்பித்தானே அப்பப்போ அவரு கல்லாவ கூட விட்டுட்டுப் போறாரு.. நீங்களே சொல்லுங்க.. "

" அதென்னவோ உண்மைதான்.. சரி இன்னைக்கு சம்பளம் தரும் போது பாக்கலாம். உங்கண்ணிய வேற என்னால சமாளிக்க முடியல.. "

அன்றைக்கு வெள்ளிக்கிழமையாதலால் இரவு நேரக் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. வேலை மும்முரத்தில் சந்திரனுடன் பேசிய அத்தனையும் கற்பூரமாய் கரைந்து போனாலும், சின்னவர் சம்பளம் பிரித்துத் தரும் போது, மீண்டும் தீயாய் பற்றிக் கொண்டது.

எல்லாருக்கும் சம்பளம் கொடுத்துவிட்டு, கணக்கு பார்த்துவிட்டு கடைசியாக எனக்கு கொடுப்பதே அவர் வழக்கம். அப்போது அவர் சாவதனமாக வீடு, ஓட்டல், சினிமா என்று ஏதாவது பேசிக் கொண்டிருப்பார். சில சமயங்களில் இருவரும் இணைந்து இரவுக்காட்சிக்கு செல்வதும் உண்டு. அன்றும் அத்தகைய தனிமை வாய்த்தது.

நானே ஆரம்பித்தேன். " அண்ணாச்சி உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் பேசணும் "

" சொல்லுங்க தலைவரே என்ன விசயம் அல்லது விசேஷம் ? " அவர் சற்று குதுகலாமாயிருந்தாரென்றால் ஆள் வித்தியாசம் பார்க்காமல் தலைவரே என்றெலைப்பது அவரது வழக்கம். அதைச் சொல்லும் போது, அவரது கன்னக்குழி சிரிப்பும், அசைந்தாடும் சிறு தொப்பையும் என் கவனத்தைக் கலைத்தன.

" அதொண்ணுமில்ல அண்ணாச்சி... நான் இந்த மாசத்தோட வேலைய விட்டுராமுன்னு இருக்கேன் "

இதைச் சற்றும் அவர் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை என்பதை அதுவரையிருந்த புன்னகை மாறிய முகம் காட்டிக் கொடுத்தது. அழியாத விபூதி பூசப்பட்ட அகன்ற நெற்றி ஒரு நொடி சுருங்கிப் பின் விரிந்தது. " வேலைய விட்டுட்டு சோத்துக்கு என்ன பண்ணப் போறீக ? " கடைசி வார்த்தையை அவர் உதிர்க்கும் போது அவரது முகம் மறுபடியும் இயல்பு நிலையை அடைந்திருந்தது. புன்னகை மீண்டும் வந்து தொற்றிக் கொண்டது. ஆனாலும் அது வலிந்து புகுத்தப்பட்டதைப் போலிருந்தது.

" அதெல்லாம் சமாளிச்சுதானே ஆகணும் அண்ணாச்சி .. "

" அப்போ சமாளிக்க முடிவெடுத்தாச்சு போலிருக்கு.. யாராச்சும் ஏதாவது உங்கள சொன்னாகளா ? கஸ்டமர் யாராச்சும் சத்தம் போட்டாகளா ? " பணத்தை ஒரு பொருட்டாக சொல்லி நான் வந்து நிற்க மாட்டேன் என்று அவருக்குத்தான் என் மேல் எவ்வளவு நம்பிக்கை. ச்சே என் மேல் எனக்கே வெட்கமாக வந்தது.

" அப்படியில்ல அண்ணாச்சி.. வாங்குற சம்பளம் கைக்கும் வாய்க்கும் கூட பத்தமாட்டிக்கு.. போன தடவயே அண்ணாச்சிகிட்ட சொன்னதா ஞாபகம் "

" ஞாபகமெல்லாம் இருக்குது தலைவரே.. நானும் காரணமெல்லாம் எடுத்துச் சொன்னதா எனக்கு ஞாபகம். சரி விடுங்க.. இப்போ எங்க போறதா உத்தேசம் ?? "

" உங்ககிட்ட சொல்றதுக்கு என்ன அண்ணாச்சி ? பக்கத்துல.. புட்பார்க் ஒண்ணு தொறந்திருக்காகல அங்கதான்.. "

" அவுக எவ்வளவு தர்றதா சொல்லியிருக்காக ? "

" எட்டு வரைக்கும் தர்றேங்குறாங்க "

" ஓ.. ரொம்ப சந்தோஷம். சரி அப்போ போயிட்டு வாங்க. நல்லபடியா இருங்க. வீட்டுல கேட்டதா சொல்லுங்க. வாழ்த்துக்கள் " என்று சொல்லிவிட்டு இந்த மாத சம்பளத்தை கையில் திணித்தார். அதை வாங்கி எண்ணாமல் பையில் திணித்துக் கொண்டு கண்ணீர் கண்களை மறைக்கத் திரும்பிப் பார்க்காமல் வெளியேறினேன். இப்போதும் என்மேல் எனக்கு வெட்கமாக வந்தது.

* * *
நன்றி : உயிரோசை 14/11/2011

சத்யஜித்ரேயின் " படோல் பாபு ஃபிலிம் ஸ்டார்" :

2011-11-06T12:58:00.000+05:30

எழுத்தாளர் விமலாதித்த மாமல்லனின் பரிந்துரையின் பேரில் இக்கதையை படிக்க ஆரம்பித்தேன். அது ஏனோ எனக்குத் தெரியவில்லை ஆங்கிலத்தில் ஒரு கதையோ, ஒரு நாவலோ வாசிக்கும் போது தமிழில் வாசிப்பது போன்ற அந்த கவர்ச்சியும், உயிர்ப்பும் இல்லாதிருப்பதாகவே உணர்கிறேன். ஆனால் இதன் காரணமாகவே பல முக்கியமான பிற மொழி ஆக்கங்களை நான் தவறவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். எல்லாவற்றையும் படிக்காது போனாலும், சில முக்கியமானவற்றையாவது படித்துவிட வேண்டும் என்ற வி.மா வின் அறிவுரையை இதோ இன்றிலிருந்தே செயல்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டேன்.

படோல் பாபு ஃபிலிம் ஸ்டார் - கதைச் சுருக்கம் இதுதான். 52 வயதாகும் கதை நாயகன் படோல் பாபுவிற்கு தன் பக்கத்து வீட்டுக்காரனின் மச்சான் (நரேஷ்) ஒருவனின் உதவியால் சினிமாவில் நடிக்கும் வாய்ப்பு வருகிறது. படோல் பாபு தன் இளவயதில் நாடக மேடைகளில் நடித்து நற்பெயர் பெற்றவன் ஆதலால் அவனை உற்சாகம் தொற்றிக் கொள்கிறது. பழைய நாடக நினைவுகளில் திளைக்கிறான். ஒரு காலத்தில் இவனுக்காகவே நாடக கொட்டகைகளில் கூட்டம் சேர்ந்ததுண்டு. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தான் புகழின் உச்சியை அடைய வேண்டும் என்பது கடவுளின் சித்தம் என்று மனைவியிடம் கூறி மகிழ்கிறான்.

நரேஷ் படோலை சந்தித்து மறுநாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை 8:30 க்கு படப்பிடிப்பிற்கு வருமாறு கூறுகிறான். அப்போது படோல், தனக்கு டயலாக் உண்டா என்று கேட்கிறான். டயலாக் இருப்பதால்தான் அவனைச் சந்தித்தாகவும், இல்லையென்றால் தெருவில் போபவர்களைப் பிடித்தே நடிக்க வைத்துவிட முடியும் என்றும் கூறுகிறான். இது படோலை மேலும் ஆர்வமாக்குகிறது.

மறுநாள் காலை படபிடிப்பிற்கு அவன் சொன்ன நேரத்திற்கு வந்து சேர்கிறான் படோல். நரேஷ் மற்ற காட்சிகள் நடந்து கொண்டிருப்பதால் கொஞ்ச நேரம் காத்திருக்கும்படி கூறுகிறான். அப்போது, தனக்கான டயலாக் என்னவென்று படோல் கேட்க, அவனுக்கான டயலாக் ஒரு பேப்பரில் எழுதிக் கொடுக்கப்படுகிறது. அதிலிருப்பது என்னவோ ஒற்றைச் சொல் "ஓ!" மட்டுமே. படத்தின் கதாநாயகன் அவசரமாக காரிலிருந்து இறங்கிச் செல்லும் போது, வழிப்போக்கன் அதாவது நம் படோல் மீது மோதிவிட்டு செல்கிறான். அவனால் இடிபட்டு விட்டு "ஓ!" என்று கத்த வேண்டும் அவ்வளவுதான்.

இந்த ஒரு வார்த்தை டயலாக் படோலை ஆயாசமடையச் செய்கிறது. இந்த ஒற்றை வார்த்தை பேசவா தான் என்று எரிச்சலுறுகிறான். இருந்தாலும், தனக்குக் கொடுக்கப்படும் அந்த ஒரு வார்த்தையையும், சிறு காட்சியையும் தன்னால் இயன்ற வரையில் முழுமையாக செய்ய வேண்டும் என்று உறுதி பூணுகிறான். அந்த ஒரு வார்த்தைக்காகவும், சிறு காட்சிக்காகவும், யாருமில்லாத ஒரு இடத்தில் ரிகர்சல் பார்க்கிறான்.

அவன் நடிக்க வேண்டிய காட்சி வருகிறது. அவன் மிகவும் சிறப்பாகவே நடிக்கிறான். பாராட்டும் பெறுகிறான். ஆனாலும் அந்த ஒரு காட்சிக்காக அவன் செலவிட்ட உழைப்பும், கற்பனையும் சரியாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை என்றே கருதுகிறான். காட்சி முடிந்ததும், அதற்கான பணம் தருவதாகவும், படோலை அங்கு நிழலில் காத்திருக்கும்படியும் நரேஷ் கூறுகிறான். இவர்கள் தரும் இந்த பத்து இருபது ரூபாய்களே இவர்கள் தனது நடிப்பிற்குத் தரும் அங்கீகாரம், அதன் பிறகு மறந்துவிடுவார்கள் என்று படோல் நினைக்கிறான். அவனுக்கு அந்த பணம் அத்தியாவசியமாக இருந்த போதிலும், அந்தப் பணம், சிறு காட்சியானாலும் தான் காட்டிய முழுமையான உழைப்பிற்கும், அர்பணிப்பிற்கும், அதன் மூலம் கிடைத்த ஒரு நிறைவிற்கும் ஒப்பாகாது என்று நினைக்கிறான். பணத்தை வாங்காமலே அவ்விடத்தைவிட்டுச் செல்கிறான்.

* * *

மழை

2011-11-01T14:22:00.000+05:30

எப்போதாவது பெய்தாலும்
எப்போதும் பெய்தாலும்
ரசிக்கும்படியாகத் தானிருக்கிறது
மழை
நனையும் வரையில்.

ஆறாம் விரல்

2011-10-21T17:38:00.000+05:30

எப்போதும் போலவே எதிர்பாராத நேரத்தில் பெய்யத் தொடங்கியது மழை.வெள்ளிக்கிழமை பெய்யும் மழை கொஞ்சம் அதிகமாக பிடிக்கும் என்றபோதும்நனையப் பிடிப்பதில்லை. ஆபிசிலிருந்து வெளியே வரும் போதேநிறைகர்ப்பிணியாய் அடர்ந்திருந்தது வானம். துளித்துளியாய் தூற ஆரம்பித்ததுமேஅருகிலிருந்த டீக்கடையின் முன் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு, ஒரு டீயும், சிகரெட்டும்சொன்னேன். சிகரெட்டை பற்றவைத்து ஆழமாய் உள்ளிழுத்த போது மழை பிடித்து அறையத்தொடங்கியது. இழுத்த புகையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வெளியேற்றிய போதுதான்,அன்றைய நாளின் அலுப்புகளும், அழுத்தங்களும் கொஞ்சம் புகையுடன் சேர்ந்துவெளியேறின.

பதினொன்றாம் வகுப்பில் 'சிகரெட்' என்ற ஆங்கில வார்த்தைக்குத் தவறாக ஸ்பெல்லிங்எழுதி, அதற்குத் தண்டனையாக ஐம்பது முறை இம்போசிஷன் எழுதியதுதான் எனக்கும்சிகரெட்டுக்குமான முதல் நெருக்கமான அறிமுகம். சொல்லப் போனால் அந்நிகழ்வு எனக்குஅதன் மேல் வெறுப்பையே ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால் நிகழ்ந்தது என்னவோநேர்மாறு. அத்தைப்பாட்டிக்குத் தெரியாமல் காலையில் கிணற்றுக்குக் குளிக்கப் போகும்போது பம்பு செட்டுக்குப் பின்புறம் ஒளிந்து கொண்டு பீடி குடிக்கும் ரவி மாமாவைஅத்தைப்பாட்டியிடம் போட்டுக் கொடுத்திருக்கிறேன், வெண்சீலை முந்தி மடிப்பிலிருந்துஅவள் எடுத்துத்தரும் காலணாவிற்காக. இன்றும் கூட ரவி மாமாவிற்கு துரோகி யாரென்றுதெரியாது.

பள்ளிக்கூடம் முடிந்து கல்லூரி சேர்ந்த நாட்களில் அளிக்கப்பட்ட கட்டற்ற சுதந்திரத்தைமுழுமையாகப் பயன்படுத்த ஆயத்தமாயிருந்தேன். அப்போது முதலாவதாகஆரம்பித்ததுதான் இந்த சிகரெட். என்னைப் போன்ற ஆர்வக் கோளாறுகள் இருவருடன்ஹாஸ்டல் மொட்டை மாடியில், வாய் பொத்திய இருமல்களுடனும், பெரிதாக ஏதோசாதித்த பெருமையுடனும் என்னுள் நுழைந்தது அந்த முதல் சிகரெட்டின் கன்னிப்புகை.அப்போது சிகரெட் பிடிப்பதை பாவமாகவும், அதை பிடித்த எங்களை ரவுடிகளாகவும் பார்த்தஇல்லை இல்லை பார்க்காமல் திரும்பிக் கொண்ட ஈஸ்வருக்கு இன்றைக்கு குறைந்ததுஇருபது சிகரெட்டுகள் தேவை நாள் ஒன்றை போக்குவதற்கு. நிகோடின் துணையின்றிஅவனால் நிம்மதியாக காலைக்கடன் கூட கழிக்க முடியாது இன்று.

இந்த சிகரெட் பிடிப்பவர்களில் தான் எத்தனை ரகம், எத்தனை விதம். எனக்குத் தெரிந்தநண்பன் ஒருவன் தினமும் ஒன்று தான் குடிப்பான். ஒன்றே ஒன்று. அதுவும் இரவுச்சாப்பாட்டிற்குப் பின்பு. அதைத் தவிர வேறு எப்போதும் அவன் பிடிப்பதில்லை. காலையில்எழுந்ததிலிருந்து இரவு தூங்கும் வரை தான் செய்யும் எந்த ஒரு செயலுக்கு முன்பும் அதைசெய்து முடித்த பின்பும் சிகரெட்டுடனேயே வாழ்க்கை நடத்தும் நண்பன் ஒருவனையும்எனக்குத் தெரியும். என்னைப் பொறுத்தவரை சிகரெட் எனக்கு ஒரு சிறந்த நண்பன். என்மகிழ்ச்சி, துயரம், ஆற்றாமை, கோபம், வெறுப்பு என எந்த ஒரு நிகழ்வையும் முதலில் நான்பகிர்ந்து கொள்ளும் உற்ற நண்பன். உயிர்த் தோழன்.

ஒருமுறை தீபாவளி விடுமுறைக்கு வீட்டுக்குச் சென்றிருந்த போது, தலையிருந்து நெற்றிவழியாக கண்களை நோக்கி வழிந்து கொண்டிருந்த இளஞ்ச்சூட்டு எண்ணெயை கண்ணுக்குள்வழிந்துவிடாது துடைத்தபடியே அம்மா சொன்னாள், " கண்ணா உன் சட்டையெல்லாம் கூடப்படிக்கிறவனுகளுக்குக் குடுக்காத".

"ஏன்மா ? என்னாச்சு"

"எவனோ சிகரெட் பிடிச்சுருப்பான் போல இருக்கு. சட்டைப் பையெல்லாம் சிகரெட்தூளாயிருந்துச்சு. "

கடுமையான வார்த்தைகளை விட, வெகுளியான வார்த்தைகளுக்குத்தான் எத்தனை வீரியம்.அந்த வெள்ளந்தியான அம்மாவின் மனசு என்னையும் சிகரெட்டையும் மூன்று வாரங்கள்பிரித்து வைத்தது.

ஆனால் தெர்மோ டைனமிக்சின் மாடல் பேப்பரில் வாங்கிய அரை மார்க் போதுமாக இருந்ததுஎனக்கும் சிகரெட்டுக்குமான எனது உறவை புதுபிக்க. இப்ப உள்ளபொண்ணுங்களுக்கெல்லாம், சிகரெட் குடிக்கிற பசங்களைத்தாண்டா பிடிக்குது மாப்ளபோன்ற அறிவுரைகள் ததும்பிய விவாதங்களும், சிகரெட் ஏந்திய அன்றையகதாநாயகர்களின் அட்டகாசமான புகைப்படங்களும் போதுமாயிருந்தன தொட்டதைத்தொடர்வதற்கு.

அதற்குப்பிறகு அம்மாவின் கண்ணீர், அப்பாவின் நக்கல் பேச்சு, கை கடித்த வறுமை,புத்தாண்டுச் சபதம், உயிர்த்தோழியின் அறிவுரை, சிகரெட் அட்டைப் பெட்டியில் இருக்கும்வெந்த நுரையீரல் என எதனாலும் பிரிக்கமுடியவில்லை எனக்கும் சிகரெட்டுக்குமானஉறவை.
எண்ணிக்கையில் மாறுதல்கள் ஏற்பட்டிருக்கலாம். எண்ணத்தில் ஏற்பட்டதில்லைஎப்போதும். அடுத்து பிடிக்கும் ஒரு சிகரெட் கூட உன்னை ஐ.சி.யூவில் நிறுத்த நேரிடும் என்றுஒரு நாள் டாக்டர் வந்து என்னிடம் கூறுவார். அன்று நிறுத்திக் கொள்ளலாம் என உத்தேசம்.சிகரெட்டையா அல்லது டாக்டரிடம் செல்வதையா என்று இன்னும் முடிவுசெய்யப்படவில்லை.

சொல்லி வைத்தது போல் அம்ருதாவிடமிருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டது.

டீ கிளாசை அங்கு வைத்துவிட்டு, கடைசியாக ஒரு ப்ஃபை இழுத்து கீழே போட்டுவிட்டு,கேலக்சியை உயிர்ப்பித்தேன்.

"சொல்லு டா மா. இல்லப்பா நனையல. பக்கதுல டீக்கடையில நின்னுக்கிட்டு இருக்கிறேன்."

.......................................

"இல்ல இல்ல மழை விட்டதும்தான் கிளம்புவேன். இப்பவே நல்லா குறைஞ்சிடுச்சுமா. சரி.சரி.

........................................

" சரிப்பா.. சரி... கண்டிப்பா ஹெல்மட் போட்டுட்டுத்தான் ஓட்டுவேன். நின்னுடுச்சுகிளம்புறேன்மா. வீட்டுக்கு வந்து பேசிக்கலாம். ம். பை"

மதியம் வாங்கி மீதமிருந்த சென்டர் ஃப்ரெஷை பிரித்து வாயில் போட்டுவிட்டு, வண்டியின்பெட்ரோல் டேங்கை திறந்து வலது கையின் ஆள் காட்டி விரலையும், நடுவிரலையும்டேங்கின் வாயில் தேய்த்துவிட்டு, வண்டியை உயிர்ப்பித்தேன்.

முற்பிறவிகளில் நம்பிக்கையில்லை எனக்கு. இருந்தாலும் அதை அவ்வப்போது அசைத்துப்போவாள் அம்ருதா. அவள் எனக்குக் கிடைத்ததை முற்பிறவி பலன் என்றே எல்லோரும்சொல்லும் போது என்னாலும் மறுப்பதற்கில்லை. மிகத் தாமதமாக எனக்கு அறிமுகமாகி என்வாழ்க்கையில் சிகரெட்டைவிட ஒருபடி மேலே போய் அமர்ந்து கொண்ட ராட்சசி. தன்வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு கணத்தையும் எனக்காகவே அர்பணித்துவிட்ட ஒரு மனுஷி. நான்காதலித்து திருமணம் முடித்திருந்தால் கூட இத்தனை சந்தோஷமாக இருந்திருப்பேனாஎன்று சொல்வதற்கில்லை.

அரக்கு நிற காட்டன் புடவையில் அத்தனை பாந்தமாய், அவ்வளவு அழகாய், ஒரு பொய்கோபத்தை கண்ணிலும் தேங்காய்ப் பூ துண்டை கையிலும் வைத்துக் கொண்டு வாசலில்நின்று கொண்டிருந்தாள் என் அம்ரு.

அருகில் வந்து என் தலையைத் துவட்டியபடி, என் சட்டை பட்டன்களை கழற்றியவாறே "ஏங்க.. டீக் கடைல நின்னுக்கிட்டு இருக்கேன்னுதானே சொன்னீங்க அப்புறம் ஏன்தலையெல்லாம் நனைஞ்சுருக்கு..ம்.."

" அது வந்து.. டீக்கடைல தான் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்மா. பக்கத்தில் யாரோ சிகரெட் வாங்கிபத்தவச்சங்களா.. கருமம்.. நாத்தம் தாங்க முடியல.. அதான் மழையையும் பார்க்காமகிளம்பிட்டேன்."

நன்றி : அதீதம் தீபாவளி சிறப்பிதழ்

ஜன்னல் பக்கங்கள் 9:

2011-10-16T21:55:00.000+05:30

விளம்பரங்கள் வந்தாலே ரிமோட்டைத் தூக்கிவிடுவது வழக்கம். அதையும் மீறி ஒரு விளம்பரத்தை ரசிக்க வைக்க மிகுந்த கிரியேட்டிவிட்டி தேவை. சமீபத்தில் அப்படி ரசிக்க வைத்த விளம்பரங்கள் இரண்டு. ஒன்று ஏர்டெல்லின் " ஒவ்வொரு ப்ரெண்டும் தேவை மச்சான் " விளம்பரம். அதிலும் குறிப்பாக, போலீசுக்கு மிஸ்டு கால் கொடுக்கும் விளம்பரம் அட்டகாசம். மற்றொரு விளம்பரம் "ஸ்ரேயா கோஷல்" வரும் ஜாய் ஆலுக்காஸ். அந்த ஹம்மிங்.. என்ன குரல் டா.

* * *

சமீபத்தில் நண்பன் ஒருவனின் அண்ணன் திருமணத்திற்காக அழைப்பிதழ் தயார் செய்யும் பொருட்டு ஒரு பேனாவையும் ஒரு பேப்பரையும் எடுத்து உட்கார்ந்தோம். மிகவும் அற்புதம் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் வாசிக்கும் அளவிற்காவது எனது கையெழுத்து இருக்கும். ஆனால் பேனாவைப் பிடித்து எழுதி வருடங்கள் ஆகிவிட்டதால் எழுதேவே இயலவில்லை. ஆங்கிலமாவது அவ்வப்போது அலுவல் பொருட்டு எழுதுவதுண்டு. குளிர்க்காய்ச்சல் காரன் போல் கைகள் நடுங்கி எனது கையெழுத்தைப் பார்த்து நானே பயந்து போய், கடைசியில் அழகியில் தட்டச்சு செய்து பிரிண்ட் அவுட் எடுத்துக் கொடுத்து அனுப்பினேன்.

* * *

சமீபத்தில் ஆசிரியர்களுக்கு இடையேயான நீயா நானாவில் ஒரே ஒரு கேள்வி அங்கிருந்த அத்தனை ஆசிரியர்களிடமும் கேட்கப்பட்டது. " நீங்கள் சமீபத்தில் படித்த அல்லது படித்துக் கொண்டிருக்கும் புத்தகம் எது ? ". வந்த பதில்கள் எல்லாம், சத்திய சோதனை, அக்னிச் சிறகுகள், சில சுயமுன்னேற்ற நூல்கள் அவ்வளவுதான். அங்கிருக்கும் ஒருவருக்கு கூட, மெளினியையோ, தி.ஜாவையோ, வண்ண நிலவன், வண்ணதாசன் ஏன் சுஜாதாவைக்கூடத் தெரியவில்லை. வருத்தமாக இருக்கிறது..

* * *

நான் பாலகுமாரனை அதிகமாக வாசித்தது கிடையாது. படித்துப் பார்க்குமாறு அக்கா ஒருவர் கொடுத்த "இனிது இனிது காதல் இனிது" புத்தகத்தைக் கூட உண்மையில் வாசிக்க வேறு எந்த புத்தகமும் இல்லாத நிலையில்தான் எடுத்தேன். பல நேரங்களில் ஒருவரைப் பற்றிய முன் அபிமானம் தவறாகவேப் போய்விடுகிறது. ஜூ.வியில் தொடராக வெளிந்தவற்றின் தொகுப்பு இது. எத்தனை காதல்கள் எத்தனை மனிதர்கள், ஒவ்வொன்றையும் கதை போலச் சொல்லி அவர் சொல்ல விரும்பியதை வாசகனையே சிந்தித்து தெளிய வைப்பதே இப்புத்தகத்தின் வெற்றி. வாழ்வியலை இவ்வளவு எளிதாக இதற்கு முன்பு படித்ததில்லை.

* * *

வண்ணதாசன் கதைகள் எப்போதும் மனது மிகவும் நெருக்கமானவை. பாசமும், பண்பும் கொண்ட எளிய மனிதர்களின் உள்ளங்களை இவரை விட அழகாக எழுத்தில் கொண்டு வந்தவர்கள் யாரேனும் உண்டா? தெரியவில்லை. இவரது கதைகளில் வரும் ஒவ்வொரு பாத்திரங்களையும் உங்களுக்குத் தெரிந்த, நீங்கள் பழகிய மனிதர்களுடனும் பொருத்திப் பார்க்க இயலும். சமீபத்தில் படித்த இவரது 'உயரம்' சிறுகதை, புதிதாக எழுதத் தொடங்கிய சிறுவனின் கைகளில் அப்பியிருக்கும் மசி போல மனதுக்குள் அப்படியே அப்பிக் கொண்டது.

* * *

இந்த வார ஆனந்த விகடனில் வந்து, நான் மிகவும் ரசித்த கவிதை ஒன்று.

அலைபேசியில்
வைத்திருக்கவும் முடியாமல்
நீக்கவும் மனமின்றி
அவஸ்தையாய் இருக்கிறது
அகால மரணமடைந்த
ஆதம் நண்பனின்
தொடர்பு எண்.

* * *

பவா என்னும் பாக்கியவான்

2011-10-15T11:33:00.000+05:30

பவா செல்லத்துரை - இவரது புத்தகங்களை நான் படித்ததில்லை. அதற்காக நான் இப்போது வருத்தப் படுகிறேன். ஆனாலும் இவரது '19. டி.எம்.சாரோனி'லிருந்து தளத்தை வாசித்துக் கொண்டுடிருக்கிறேன். அதிலும் குறிப்பாக அதில் வெளிவரும் ஆளுமைகள் பற்றிய தொடர், அற்புதம்.

இன்று வரையில் படைப்புகள் வழியே மட்டுமே நான் பார்த்துக் கொண்டும் படித்துக் கொண்டும் இருக்கும் ஆளுமைகளுடன் பவா பழகியும் பகிர்ந்தும் இருக்கிறார். பவா தான் பழகிய நபர்களையும், தன்னை பாதித்த நிகழ்வுகளையும் அழகாய் தன் எழுத்துக்களில் காட்சிப் படுத்தியிருக்கிறார் ஒரு அற்புதமான காமிரா மேனைப் போல.

இவருக்கு மட்டும் தமிழில் இவ்வளவு அழகான வாக்கியங்கள் எங்கிருந்து கிடைக்கின்றன??. சான்றாக, 'மௌனம் மரணத்தை மாதிரி அந்த அரங்கை வியாபித்துக் கொண்டது'., 'ருசி அவர் கண்களிலும் தெரிந்தது', 'ஒரு தொலைபேசி செய்தியினூடே வந்திறங்கிய இரண்டாண்டுகளுக்கு முந்தைய மழைத்தூறல் மிக்க மாலையை இன்றும் ஈரமாகவே வைத்திருக்கிறேன்'.

இலக்கியம் விவாதிக்கும் மம்முட்டியும் அவரது ரசனையும், மனித நேயமும் திரையில் காணக் கிடைக்காதது. பவாவின் வார்த்தைகளில் சொல்லப்போனால் 'தன் வாழ்க்கையை உண்மைக்கு அருகில் கொண்டு போகும் ஒரு கலைஞன்' அவர். சமீபத்தில் வெளி வந்த மமூட்டியின் வாழ்பனுபவம் - 'மூன்றாம் பிறை'யை (காழ்ச்சப்பாடு) வாசிக்க வேண்டிய புத்தகங்களின் பட்டியலில் இணைத்துக்கொண்டேன்.

எல்லோரும் வியக்கும் எடிட்டர் லெனினின் திருமணம் நடந்த முறையைப் பற்றி வாசிக்கையில் இதைவிட இவருக்கு பொருத்தமான பெயர் வேறொன்று இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

தான் செய்த தவறுகளையும்,பெற்ற அவமானங்களையும் மறைக்காமல் பகிரும் மலையாளக்கவி பாலச்சந்திரன் போன்ற உயர்ந்த உள்ளம் படைத்தவர்களின் நட்பை விட விலைமிக்கதொரு பொருள் இவ்வுலகில் உண்டா என்ன?.

"என்னை எல்லோரும் திமிர்ப்பிடித்தவன் என்கிறார்கள், அப்படி அல்ல அது. முதுகு வளைத்து, குனிந்து, தவழ்ந்து நடக்கும் சமூகத்தில் நான் நிமிர்ந்து நடக்கிறேன். அப்படி நிமிர்ந்து நடப்பவன் திமிர் பிடித்தவன் என்றால் ஆம் நான் திமிர் பிடித்தவன் தான்’"- என்ற ஜெயகாந்தனின் வார்த்தைகள் என்றென்றும் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கட்டும்.

"எப்பேர்ப்பட்ட வாழ்க்கையை, எப்பேர்ப்பட்ட மனிதர்களுடன் நீங்கள் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறீர்கள், வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
வெட்கமாக இருக்கிறது பவா. இந்த 21 இ. சுடலைமாடன் கோவில் தெரு வீட்டுக் காரைச் சுவர்களை உலகம் என நினைத்துக்கொண்டு,வெறுங்கையால் எவ்வளவு முழம் போட்டபடி இருக்கிறேன் இத்தனைக் காலமாய்."

- இப்படிப் போகிறது பவாவிற்கு வந்த வண்ணதாசனின் கடிதமொன்று. வண்ணதாசனுக்கே இப்படியென்றால்.... இந்தப் பதிவுகள் ஒவ்வொன்றும், ஜன்னலின் வழியாக உலகைக் கண்டு வியக்கும் என் வீட்டின் கதவுகளையும் சற்று திறந்து வைக்கின்றன.

நன்றி பவா.

பொதுப் புத்தி

2011-10-12T10:48:00.000+05:30

பெய்யாமல் படுத்தும் மழை அவ்வப்போது பெய்தும் படுத்துவது சென்னை வாங்கி வந்த வரம். புழுக்கமும் புழுதியும் அப்பியிருக்கும் வீதிகள்,சென்னையின் அடையாளக் குறிப்புகள். அப்படியொரு வீதியின் ஓரம் அமைந்திருந்தது அந்த டீக்கடை. அய்யப்பன் டீக்கடை, ராமராசு டீக்கடை என்று டீ போடுபவரின் பெயரால் அழைக்கப்படும் டீக்கடைகள் எல்லாம் நம் ஊர்ப்பக்கங்களில் மட்டுமே சாத்தியம். அடுத்த வீட்டுக்காரன் பெயரே தெரியாத இந்த ஊரில் டீ போடுபவரின் பெயரைத் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தால் தவறு எதிர்பார்த்தவனுடையதே.

ஆனால் சீனுவிற்குத் தெரியும். அங்கு டீ போடுபவரின் மகன் எந்தப் பள்ளியில் படிக்கிறான் என்பதிலிருந்து பக்கத்துப் பெட்டிக் கடைக்காரருக்கு எத்தனை பெண்டாட்டி என்பது வரை எல்லாம் சீனுவிற்குத் தெரியும். சீனு,சோழிங்கநல்லூரில் இருக்கும் ஒரு சாஃப்ட்வேர் கம்பெனியில் வேலை பார்க்கும் ஒரு கடைநிலை ஊழியன். மென்பொருள் கட்டுமிடத்தில் சேரும் குப்பைகளைக் கூட்டுவதும், தூசுகளைக் களைவதுமே இவன் வேலை.ஆனால் அந்த மென்பொருள் கட்டிடத்தின் வன்பக்கங்கள் அனைத்தையும் இவன் அறிவான். பகல், இரவு என்று வாரரா வாரம் ஷிப்ட் மாறும்.

சில்வர் ஸ்க்ரீரன் கனவுடன் பஸ் ஏறியவன் பாவம், சிலிக்கான் குப்பைகளில் சிக்கிக் கொண்டான். ஆனால் குளுகுளு அறைகளில் வேலை என்ற ஒன்றே அவனது ஆற்றாமையை மட்டுப்படுத்தப் போதுமாய் இருந்தது. ஆனாலும் அங்கு அவனுக்குப் பிடிக்காத ஒரு விஷயம் என்னவெனில் யாரிடமும் அவனால் நன்றாகப் பேச முடியாது. குப்பை கூட்டும்போது கூட சத்தம் கேட்கக் கூடாது அங்கு. எப்போதும் சில கண்கள் அவனை நோட்டமிட்டவாறு இருக்கும்.

வேலைக்குச் செல்லும்போது அந்த டீக்கடையில் வந்து ஆற அமர ஒரு அரை மணி நேரமாவது பேசினால்தான் அவனுக்கு அன்றைய வேலையே ஓடும்.அன்றைக்கும் அப்படித்தான் டீ குடித்துக் கொண்டே 'ரஜினி சுரேஷி'டம் பேச்சுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆம், டீ போடும் சுரேஷ் ரஜினி பக்தன்.அவனது வலது கையில் வரைந்திருக்கும் பெயரை டீ வாங்கும்போது கொஞ்சம் உற்றுப் பார்த்திருந்தாலே அது தெரிந்திருக்கும்.

" என்னா சுரேசு.. உங்க தலைவர் படம் என்னப்பா ஆச்சு ? எடுப்பாங்களா மாட்டாங்களா ? "

" ஏண்டா இன்னைக்குத் தலைவர் தலைல கை வைக்கிற. நாங்கெல்லாம் முன் வைச்ச கால பின் வச்சதேயில்ல தெரியுமுல்ல.. "

" இல்லப்பா.. உடம்பு சரியில்லயே.. சரியாடிடுச்சோ இல்லையோன்னு கேட்டேன். "

" டேய்.. அவரு சிங்கம்டா.. "

சட்டென்று அருகில் பெட்டிக்கடை தாண்டி சலசலப்பும், சத்தமும் வர இருவர் கவனமும் அங்கு சென்றது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அங்கு கூட்டம் கூடத் தொடங்கியது.

சீனுவும் மீதியிருந்த டீயை ஒரே மடக்காக வாயில் ஊற்றிவிட்டு கூட்டத்தை நோக்கி விரைந்தான்.

அங்கே ஒரு யமகா பைக் கீழே சாய்ந்து கிடந்தது. ஒருவனைப் பிடித்து இருவர் அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அடிவாங்குபவனைப் பார்த்தால்,சீனுவின் கம்பெனிக்கு எதிரே உள்ள ஒரு சாஃப்ட்வேர் கம்பெனியில் வேலை செய்பவன் என்பதை அவன் அணிந்திருந்த அடையாள அட்டையை வைத்தே கண்டு கொண்டான்.

அவனின் சட்டைக் காலரை அழுத்திப் பிடித்தவாறு, " இவனுகளுக்கெல்லாம் இதே வேலையாப் போச்சு. டெய்லி எவனாவது இப்படி வந்துடாறானுங்க"என்று சீறிக் கொண்டிருந்தார் ஒரு பொதுநலச்சக்கரவர்த்தி.

அடிவாங்கிக் கொண்டிருந்தவனோ மழையில் நனைந்த கோழி போல வெலவெலத்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான். முகமும் உடலும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தன.

" என்னாவாம் சார் ? " - பொதுவாய்க் கேட்டான் சீனு.

" வேகமாக வந்து ஒரு பெரியவர இடிச்சுட்டான்பா..இவனுங்களுக்கெல்லாம் கண்ணு முகத்தில இருக்கா, இல்ல பொடதில இருக்கானே தெரியல " என்று அவனும் பொதுவாய்த் திட்டினான்.

" ஆமாமா.. எப்பப் பார்த்தாலும் காதுல இரண்டு வயரைச் சொருகிட்டே அலைவானுங்க.. முண்டங்க.. மனுசுன் என்ன பேசுறான்.. ரோட்டுல யார் நடக்குறாங்க.. பின்னாடி யாரு ஹாரன் அடிக்கிறாங்கனு ஒரு எழவும் தெரியறதில்ல. "

" ஆமா சார்.. இன்னும் செவுட்டுல இரண்டு இழுப்பு இழுங்க சார்.. அப்பதான் இவனுகளுகெல்லாம் புத்திவரும்.. குருட்டுக் கபோதிங்க " -கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குரல்.

" இருபது வயசுலேயே கை நிறைய சம்பாதிக்கிறாங்க.. கலர் கலரா சுத்துறாங்க.. பொறுப்பே கிடையாது. மனுஷன் மேல மருவாதியே கிடையாது. "- இது சீனு.

" நல்லா நாலு சாத்து சாத்தினாதான் இவியங்களுக்கெல்லாம் புத்தி வரும்.இவனப் பார்த்தாவது நாலு பேரு திருந்துவாய்ங்க. அன்னைக்குக் கூட இப்படித்தான் ரோட்டுல தான் பாட்டுக்கு சூசான்னு போய்க்கிட்டு இருந்த ஒரு கிழவி மேல ஒருத்தன் வண்டிய விட்டுட்டான். இவனுக்களுக்கெல்லாம் காச வாங்கிட்டு லைசன்சு கொடுக்கிறான் பார் அவன அடிக்கணும் முதல்ல "என்று ஷங்கர் படத்து சைடு ஆக்டர் போல ஒரு குரல் சீனுவின் பின்னாலிருந்து வந்தது.

அங்கு சாலைப் பாதுகாப்புக்காக நின்று கொண்டிருந்த போலீஸ் ஒருவர் வர, அவனை அடித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் பின்வாங்கி வழிவிட்டனர்.கூட்டத்திலிருந்து இரண்டு மூன்று பேர் விலகி நடக்கத் தொடங்கினர்.

" யோவ் என்னய்யா ஆச்சு.. ஏன்யா இவரப் போட்டு அடிக்கிறீங்க? "

" வண்டில வேகமாக வந்து நடந்து வந்துகிட்டு இருந்த பெரியவர இடிச்சுட்டான் சார் இந்தாளு " என்றான் சற்று நேரம் முன்புவரை வண்டியில் வந்தவனின் சட்டையை இறுக்கிப்பிடித்திருந்த இருவரில் ஒருவன்.

" இல்ல சார்.. அந்தப் பெரியவர்தான் கொஞ்சம் தடுமாறித் தடுமாறி நடந்தாரு. அதுல பேலன்ஸ் தவறி விழுந்துட்டேன். அவரும் வண்டி மேல விழுந்துட்டாரு. அதுக்குள்ள எல்லாரும் வந்து அடிக்கிறாங்க சார்" என்று கிட்டத்தட்ட அழும் குரலில் கூறினான் அடி வாங்கியவன். விழுந்த அடியில் விரல்கள் அவன் கண்களை இடித்திருக்க வேண்டும். இடது கண் மட்டும் ரத்தச் சிவப்பாய் இருந்தது.

" எங்கய்யா அந்தப் பெரியவர் ? "

" இங்கதான் சார் நின்னுகிட்டு இருந்தாரு."

" அதான் எங்க அவரு ? "

" ஏய் இங்க நின்னுக்கிட்டு இருந்தாரே.. நாலு நாள் தாடியோட வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளை வேட்டி.. "

" யாராவது பார்த்தீங்களாப்பா அவர ? "

வராத அழைப்புகளுக்கு சிலர் செல்பேசியில் பதில் சொல்லத் தொடங்கினர். கூட்டம் கலையத் தொடங்கியது. சீனு, தனது தற்காலிக அடையாள அட்டையைக் காண்பித்து அன்றைய நாளேட்டில் தனது வருகையைப் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தான்.

நன்றி : உயிரோசை

புத்தகப்பைகளில் சேமித்து வைத்திருக்கும் ஞாபகங்கள்

2011-10-10T11:44:00.000+05:30

என் உடன் படித்த நண்பர்களின் மறு ஒருங்கிணைப்பிற்காக ( Reunion - என்பதற்கான தமிழாக்கம் சரியா?) நான் எழுதிய கவிதை.

மறதி மட்டுமே
நினைவிலிருக்கும்
ஒரு நாளில்..

ஒருவரை ஒருவர்
அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள
மிச்சமிருக்கும்

நாம்
புத்தகப்பைகளில் சேமித்து வைத்திருக்கும்
ஞாபகங்கள்.

உதயசூரியன் : (சவால் சிறுகதை 2011)

2011-10-03T12:01:00.001+05:30

* * *

ஆதி, பரிசல் மற்றும் உடான்ஸ் இணைந்து வழங்கும் சவால் சிறுகதைப் போட்டி 2011 க்கான சிறுகதை இது. பிடித்திருந்தால் கதைக்கு கீழே உள்ள லைக் பட்டனைத் தட்டிவிட்டுப் போங்க.

* * *

மூன்றாவது முறையாக விஷ்ணுவின் மொபைல் ஒலிக்கத் தொடங்கிய போது அவனால் எடுக்காமல் தவிர்க்க இயலவில்லை. அதுவும் அழைத்தது ஸ்ருதியாக இருக்கும் போது.

" ஹே... சொல்லுமா.. "

" .................. "

" இல்ல இல்லடா.. கொஞ்சம் ஒரு சின்ன வேலையா இருந்தேன். அதான்.. அத கையோடு முடிச்சுட்டு உனக்குக் கால் பண்ணலாம்னு இருந்தேன்"

" .................. "

" அதுவும் முக்கியம் தான் மா.. இப்போ என்ன செய்யணும் நான் ?"

" ................... "

" அவ்வளவு தானே.. இதோ இப்பவே கிளம்பிட்டேன். எத்தனை மணிக்கு ஷோ ? "

" ................... "

" சரி சரி எண்ணி அஞ்சே நிமிஷத்தில் அங்க இருப்பேன் நான்"

" .................. "

" ஓ.கே. டா பை ".

ஃபோனை வைத்துவிட்டு பிரிண்டரில் இருந்து அந்த பேப்பரை எடுத்து கிழித்துக் கொண்டிருந்த போது மீண்டும் ஸ்ருதியிடமிருந்து ஒரு எஸ்.எம்.எஸ் வந்தது. " ஃபோர் மோர் மினிட்ஸ்... வெயிட்ங் ஃபார் யூ" என்று. அதைப்படித்துவிட்டு சிரித்துக் கொண்டே தலையை ஆட்டிவிட்டு, போட்டதை போட்டபடி விட்டுவிட்டு ஸ்ருதியைப் பார்க்க ஆயத்தமானான்.

விஷ்ணு- கூகிளிலோ அல்லது மைக்ரோ சாஃப்ட்டிலோ மாதம் ஐந்திலக்கம் சம்பளம் பெறுவதற்கான அத்தனை தகுதிகளுமுடையவன். ஆனால் முறையற்ற வளர்ப்பில் திசைத்தவறிப் போனவர்கள் லிஸ்டில் அவன் சேர்ந்து கொண்டது இந்த சாஃப்ட்வேர் கம்பெனிகளின் துர்அதிர்ஷ்டமே. எந்த இலக்கின்றி திரிந்தவனுக்கு ஒரு ஜி.பி.எஸ் போல வந்தவள் தான் ஸ்ருதி. அவனது வாழ்க்கையை ஸ்ருதிக்கு முன், ஸ்ருதிக்குப் பின் என்று பிரித்துக் கொள்ளலாம். அவள் வரவுக்குப் பின்னர் வந்தது தான் "பிரவுசிங் செண்டர்', "ஃபேஸர்" மற்றும் "ஆடம்பர வாழ்விற்கான ஆசை" எல்லாம்.

ஒருமுறை ஆளுநருக்கு ஒரு மிரட்டல் மெயில் இவனது பிரவுசிங் செண்டரிலிருந்து வந்தது. அது தொடர்பான விசாரணையின் போது அறிமுகமானவர்தான் எஸ்.பி. கோகுல். விசாரணையின் போது, இவன் அளித்த ஒத்துழைப்பும், நடந்து கொண்ட விதமும், மெயில் வந்த நேரத்தை வைத்து அப்போது அங்கு வந்த நபர்கள் யாரென்று வெறும் 15 நிமிடத்தில் கண்டுபிடித்து, துப்பு துலங்க உதவிய இவனது திறமையும் அடுத்தடுத்த சைபர் கிரைம் குற்றங்களில் அவனது உதவியை நாட வைத்தது. இவனும், கிட்டத்தட்ட ஒரு போலீஸ் இன்ஃபார்மராகவே மாறிப் போனான்.

* * *

சிவில் சர்வீஸ் தேர்வில் இந்திய அளவில் நான்காவதாக தேர்வு பெற்று, தனக்கு கிடைத்த ஐ.ஏ.எஸ் பதவியை மறுத்தலித்து, ஐ.பி.எஸ். பேட்ஜை அணிந்து கொண்ட போது கோகுலுக்கு வயது 24. டிரைனிங் முடிந்து தனது 27 வது வயதில் ஒரு மாவட்டத்தின் சட்ட ஒழுங்கையே தனது தோள்களில் தூக்கிச் சுமந்தவன். செதுக்கி வைத்த தேக்குத் தேகமும், அனல் பறக்கும் விழிகளும், கொஞ்சமாக முறுக்கி விட்ட மீசையும், அவனது அப்பாவிடமிருந்து அவனுக்கு வந்த பொக்கிஷங்கள். கோகுலின் அப்பா, ரிடையர்டு போலீஸ் ஐ.ஜி. பத்மனாபன். டிபார்ட்மண்டில் அவருக்கு ஒரு செல்லப் பெயர் உண்டு "சிங்கம்". அவரது நடையும், விழியும், செயலும் அப்பெயர் வரக் காரணமாயிற்று. ஆனால் பணி ஓய்வுக்குப் பின்பு, ஒரு சர்க்கஸ் சிங்கமாகவே மாறிவிட்டார் பத்மனாபன். தனது மாடியறை, ஹிந்து பேப்பர், கொஞ்சம் புத்தகங்கள், 4 வேளை காபி அதுவே போதுமாயிருந்தது அவர் உயிர்வாழ்வதற்கு.

விஷ்ணுவிடமிருந்து வரும் தகவலுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தான் கோகுல். இவனது செல்பேசி அழைப்பிற்கும் விஷ்ணுவிடமிருந்து பதில் இல்லை. (ஸ்ருதி அருகிலிருக்கும் போது கடவுளே கண்முன் வந்தாலும் விஷ்ணுவிற்குத் தெரியாது, கோகுல் மட்டும் எம்மாத்திரம்). இரவு முழுவதும் ஏதாவது கம்யூட்டரில் நோண்டிக் கொண்டிருந்துவிட்டு, பட்டப் பகலில் தூங்கிக் கொண்டிருப்பான். காரியம் அவசரமாதலால் தாமே சென்று பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்து, மப்டியில், ஏட்டு பெருமாளின் பல்சர் பைக்கை வாங்கிக் கொண்டு விஷ்ணுவின் வீட்டுக்குக் கிளம்பினான் கோகுல்.

வீடு வெளியில் பூட்டியிருந்தது. கதவுக்கு அருகிலிருந்த ஜன்னலை கொஞ்சமாக விலக்கி எட்டும் தூரத்தில் இருந்த வாஷ் பேசினைப் பார்த்தான். அங்கு வீட்டின் சாவி வைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஒருமுறை இப்படி இவனுக்காக கோகுல் வெகு நேரம் காத்துக் கொண்டிருந்த போது, விஷ்ணு தன் வீட்டின் சாவி ரகசியத்தையும், எப்போது வேண்டுமானாலும் தாரளமாக அதை எடுத்துக் கொண்டு திறந்து உள்ளே வரலாம் என்றும் கூறியிருந்தான்.

கோகுல் உள்ளே நுழைந்ததும் அங்கே இருந்த ஒரு மேசையில், ஒரு பிரிண்ட் அவுட் பேப்பரில் இரு வாசகங்கள் அடிக்கப்பட்டு இரண்டும் ஒரு இரும்பு ஸ்கேலின் உதவியால் பாதியாக கிழிக்கப் பட்ட நிலையிலிருந்தன.

அதில் ஒன்று கோகுலக்கு வர வேண்டியது. "மிஸ்டர். கோகுல் - இதுதான் குறியீடு. கவனம்- விஷ்ணு".

மற்றொன்று யாருக்கோ. " எஸ்.பி. கோகுலுக்கு நான் தவறான தகவலைத்தான் கொடுத்திருக்கிறேன். கவலை வேண்டாம்- விஷ்ணு".

கோகுல் அதை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, விஷ்ணுவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. ஒரு நிமிடம் யோசித்தவன் ஃபோனை எடுத்தான்.

"ம்.. சொல்லு விஷ்ணு.. பரவாயில்ல.."

" .............. "

" சரி சரி.. இன்னைக்கு நைட்டு அனுப்பிடுவேயில்ல.. அது போதும்."

" .............. "

" பரவாயில்ல..பரவாயில்லப்பா.. ஓ.கே.. பை"

ஏமாற்றத்திலும், அதிர்ச்சியிலுமிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு, உண்மையான குறியீடு அங்கு கிடைக்குமா என்று பார்த்தான். விஷ்ணுவின் கம்யூட்டர் அருகிலேயே இருந்த போதும் அதை ஆன் செய்து உள்ளே செல்வதென்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை என்பது கோகுலுக்கு நன்றாகத் தெரியும். மேலும் நேரத்தை வீணடிக்கவும் விரும்பவில்லை. ஆக மொத்தத்தில், தகவல் உண்மை. அதுவும் ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டல் என்பது ஏற்கனவே உளவுத்துறை கொடுத்த தகவல். ஒரு சாதாரண ஓட்டலாக இருப்பின், தங்கியிருப்பவர்களை வெளியேற்றி சோதனை செய்துவிடலாம். ஆனால் வெளிநாட்டு தூதர்களும், பெரிய தொழில் அதிபர்களும், பல நாட்டு விளையாட்டு வீரர்களும் தங்கியிருக்குமிடம். அதனால் அங்கு நடத்தப்படும் சின்ன ஒரு சோதனை கூட இந்தியாவின் மதிப்பை உலக நாடுகள் மத்தியில் பாதிக்கச் செய்யும். ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நடந்தால் நாட்டின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் பிரச்சனை ஏற்படலாம். நாட்டின் பொருளாதரம் பாதிக்கப்படலாம். சென்செக்ஸ் சரியலாம். இப்படி பாதிப்புகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். கோகுலுக்கு கண்முன் மும்பை தாஜ் ஓட்டல் சம்பவம் நிழலாடியது. அவனது போலீஸ் மூளை சரசரவென்று செயலாற்றத் தொடங்கியது.

அங்கிருந்த எதையும் கலைக்காமல் வந்த சுவடு தெரியாமல் வெளியேறினான்

* * *

கோகுலுக்கான பாராட்டு விழாவிற்கு பின்பு அவன் "சீக்ரெட் ரிவியல்" செசன் எடுக்க நேர்ந்தது. அதில் இந்த "ஆப்பரேஷன்-லக்ஷரி"ஐ வெற்றிகரமாக நடத்தியவிதத்தையும், துப்புதுலக்கிய முறையையும், அங்குள்ள சீனியர் ஆஃபிசர்களுக்கும், டிரைனிகளுக்கும் கோகுல் விளக்கினான். இது அடுத்தடுத்த ஆப்பரேஷன்களில் தவறுகள் ஏற்படாமல் திருத்திக் கொள்ளவும், துப்பு துலக்கவும் உதவும்.

" நமக்கு வந்த குறியீடு இதுதான். SW H2 6F. இதன்படி சவுத் வெஸ்ட் ஹோட்டல், ஃப்ளோர் நம்பர் சிக்ஸ், ஹால் நம்பர் 2. இதுதான் தீவிரவாதிகள் பதுங்கியிருக்கிற இடமாக தகவல் வந்தது. ஆனா.. இது ஒரு தவறான தகவல். "

தான் விஷ்ணுவின் வீட்டுக்குப் போனதையும் அங்கு கண்டதையும் விளக்கிவிட்டு தொடர்ந்தான்.

" ஒரு போலீஸ்காரன் மட்டும் எப்பவும், யாரையும் முழுசா நம்பிடக்கூடாது. இது எனக்கே ஒரு பாடம். இப்போ விஷ்ணு, போலீஸ் கஷ்டடியில இருக்கான்."

" அது ஒரு தப்பான இன்பர்மேஷன்னு தெரிஞ்சும் ஏன் அங்கயும் ஒரு போலீஸ் க்ரூப்பை அனுப்புனீங்க மிஸ்டர். கோகுல்?"

" நான் அங்க ஆள் அனுப்பாமயிருந்தாலோ... அல்லது அதுக்கு முன்னாடி விஷ்ணுவ அரெஸ்ட் பண்ணியிருந்தாலோ, தீவிரவாதிங்க அலர்ட் ஆகியிருப்பாங்க. அதான். அவர்களைப் பொருத்தவரையில் போலீஸ் தவறாகவே வழி நடத்தப்பட்டிருக்கு. "

" ஆனா அவுங்க பதுங்கியிருக்க இடம் ராயல் பேலஸ்தான்ங்றத எப்படிக் கண்டுபிடிச்சீங்க ? "

" விஷ்ணு தவறான தகவல் கொடுக்கிறான்னு தெரிஞ்சதுமே அவனோட கால் ஹிஸ்ட்ரிய ட்ரேஸ் பண்ணிணோம் அப்போது, அவனுக்கு ஒருதடவை, ஒரே ஒரு தடவை, இந்த ராயல் பேலஸ்ல இருந்து கால் வந்தத கண்டுபிடிச்சோம். அங்கயும் ஃப்ளோர் நம்பர் சிக்ஸ்ல, இரண்டு ஹால் இருந்தது நம்ம சந்தேகத்த உறுதிபடுத்த உதவுச்சு. பாவம் ஹோட்டல் பேரை குறியீட்டில் மாத்திச் சொன்னவன் ஃப்ளோரையும், ஹாலையும் மாத்தி சொல்லியிருக்கலாம். அதுமட்டுமில்லாம அவனை திசை திருப்பி, அவனைப் போலவே மற்றொரு ஹேக்கரை வச்சு அவன் சிஸ்டத்தை ஹேக் பண்ணதுல உண்மையான குறியீடு கிடைச்சது. அது - RP H2 6F"

" எக்சலண்ட் கோகுல்... ஒன்ஸ் அகைன் யு ப்ரூவுட் யுவர்செல்வ்ஸ்" - இது டி.ஐ.ஜி முருகவேல்.

ஒரு ஃப்ர்ம் கைகுலுக்கலுடன் பாராட்டுக்களை ஒரு குறு புன்னகையால் கையாண்டான் கோகுல்.

அவனுடைய செயலுக்கு இப்போது நடந்து உண்மையில் மிகச் சிறிய பாராட்டு. எப்போதுமே மீடியாக்களில் வெடித்த குண்டுகள் முதல் பக்கத்தையும், வெடிக்காத குண்டுகள் நடுப்பக்க ஓரத்தையும் ஆக்கிரமிப்பது புதிதல்ல. இத்தகைய பாராட்டுகளுக்காக வேலை செய்தவனல்ல கோகுல்.

கோகுலின் செல்பேசி தொடர்ந்து அதிர்ந்தவாறு இருந்தது. முக்கியமான மீட்டிங் ஆதலால் எடுக்காமல் விட்டாலும் அதன் தொடர் அழைப்பை அலட்சியம் செய்ய முடியவில்லை கோகுலால்.

செல் ஃபோனை எடுத்து சற்று கீழே குனிந்து, தாழ்ந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினான். அழைப்பு வீட்டிலிருந்து வந்தது.

" சொல்லுங்க அம்மா"

" சாயந்தரம் வாக்கிங் போன உங்க அப்பா இன்னும் வீட்டுக்கு வரலடா கோகுல். போனும் அடிச்சுகிட்டே இருக்கு. எடுக்க மாட்டிக்கிறாரு. எனக்கென்னவோ பயமாயிருக்கு. கொஞ்சம் நீ இங்க வர முடியுமா? "

" சரி வரேன் மா. பயப்படாதீங்க. நான் கிளம்பி வரேன். ஹேமா பக்கத்துல தான இருக்கா".

மணி இரவு 10 ஐ நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. பொதுவாக 5:30 மணிக்கு வாக்கிங் செல்லும் அப்பா 7 மணிக்கெல்லாம் கரெக்டாக வந்துவிடுவார். சாதரண நாளில் இப்படி ஒரு அழைப்பு வந்திருந்தால் அவ்வளவு பொருட்படுத்தியிருக்கமாட்டான் கோகுல். அப்பா 'சிங்கம்' என்பதில் சிறிதும் சந்தேகமில்லை. ஆனால் சரியாக இந்த ஆப்பரேஷன்-லக்ஷரி நடந்து முடிந்த இரண்டாவது நாள். அதுதான் அவனைச் சலனப்படுத்தியது.

* * *

கோகுல், முருகவேலிடம் மட்டும் முதலில் விஷயத்தை சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினான். போகும் வழியில் அப்பா வாக்கிங் போகும் 'பார்க்'கை ஒருமுறை சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு அங்கு சந்தேகப்படும்படி யாருமில்லை என்பதை உறுதிப் படுத்திய போதுதான் அவனுக்குத் தெரியவந்தது அன்றைக்கு அப்பா வாக்கிங் செல்லவே வரவில்லை என்பது.

அங்கிருந்து கிளம்பிய அம்பாசிடர், வீட்டை அடையும் பத்து நிமிடத்திற்குள் பல ஆயிரம் எண்ணங்கள் தலையில் ஓடியது கோகுலுக்கு. கோகுல் சிறந்த தைரியசாலி தான். ஆனால், அப்பாவுக்கு ஏதேனும் ஒன்று என்று நினைக்கும்போதே அவனுக்கு மனது பாரமானது. ஏதேதோ நினைவுகள் வந்து போயின். கோகுல், ஒரே பையன் ஆதலால் ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துப் பார்த்து செய்தவர் அவர். கோகுலின் எந்த ஒரு முடிவுக்கும் அவர் 'நோ' சொன்னதில்லை. அவன் படித்த படிப்பு, பின்பு சேர்ந்த போலீஸ் வேலை, காதலித்த ஹேமா என எதையும் மறுத்ததில்லை அவர். மற்றவர்களுக்கு வேண்டுமானால் அவர் சிங்கமாக இருக்கலாம். ஆனால் அவனைப் பொருத்தவரையில் அவர் ஒரு பசு.

இது போன்ற இக்கட்டான தருணங்களில் மட்டுமே நினைவுக்கு வரும் கடவுள்களையெல்லாம் வேண்டிக் கொண்டான்.

பார்ட்டி நடந்த இடத்திலிருந்து இவன் வீட்டுக்கு வரும் போது மணி 11:30யைத் தொட்டிருந்தது. அவன் வந்து சேருமுன் அம்மா ஒரு 10 முறையாவது அழைத்திருந்திருப்பாள். ஹேமா அம்மாவுக்கு அருகிலிருப்பதே இவனுக்கிருக்கும் ஒரே தைரியம்.

அருகிலுள்ள காவல் நிலையங்களுக்கு உடனடியாகத் தகவல் அனுப்பினான். காணமல் போயிருப்பது சாதரண ஆளில்லை. போலிஸ் டிபார்ட்மண்டின் முன்னாள் ஐ.ஜி. எனவே விசாரணை கோகுல் சொல்லியவாறு காதும் காதும் வைத்தவாறு நடந்தது.

வீட்டிற்கு வந்ததும், அம்மாவை அணைத்து ஆறுதல் படுத்திவிட்டு, நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டிருப்பதையும், நாலாபக்கமும் போலீஸ் தேடுவதற்கு முடுக்கிவிடப் பட்டதையும் கூறித் தேற்றினான்.

மொபைல் போனை ஒருவேளை அவரது அறையிலேயே எங்காவது வைத்திருக்கலாம் என்றெண்ணி அவரது அறைக்குச் சென்றான். காற்றுவரும் ஜன்னலுக்கு அருகில் மேசை நிறைய புத்தகங்கள் மிகவும் நேர்த்தியாக அடுக்கிவைக்கப் பட்டிருந்தன. 'தி.ஜானகிராமன்' - அப்பாவிற்குப் பிடித்த எழுத்தாளர். அங்கே மேலேயிருந்த அவர் எழுதிய "உதயசூரியன்" புத்தகத்தை எடுத்து மெதுவாய்த் தடவிக் கொடுத்தான்.

அதில் புக்மார்க்காக சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த காகிதம் கீழே விழுந்தது. அதை குனிந்து எடுத்துவிட்டு, ஏதோ உள்ளுணர்வு சொல்ல அதை விரித்துப் பார்த்தான்.

" எஸ்.பி. கோகுலுக்கு நான் தவறான தகவலைத்தான் கொடுத்திருக்கிறேன். கவலை வேண்டாம்- விஷ்ணு".

------------------------------------------------

ஒரு வன்முறைக்கு பிந்திய இரவுகள்:

2011-09-27T19:55:00.000+05:30

தென் தமிழகம் மறுபடியும் ஒருமுறை ஜா'தீ'க்கு இரையாயிருக்கிறது. எனது சிறுவயதில் எங்கள் இராசையில் ஜாதிக் கலவரங்கள் மிகவும் சாதரணம். எனது பள்ளிப் பருவங்களில் தொடர்ந்து ஒரு வாரம்வரை கலவர பயம் காரணமாக விடுமுறை அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இத்தகைய கலவரங்களால் ஏற்படும் நேரடியான உயிரிழப்புகள் மற்றும் பொருளிழப்புகள் தவிர மறைமுகமாக நேரிடும் மன உளைச்சல்கள் பெரும்பாலும் வெளியில் தெரிவதில்லை.

நான் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த பொழுது நடந்த நிகழ்விது. அது ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை பின்மாலைப் பொழுது. அப்பா, அம்மா மற்றும் தங்கையுடன் திருச்செந்தூரில் முருகனை தரிசித்துவிட்டு பஸ்சில் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். சிறுவயதில் டிரைவருக்கருகில் உட்கார்ந்து பயணம் செய்வதென்பது எனக்கு மிகப்பிடித்தமான பொழுதுபோக்கு. அன்றைக்கும் அப்படித்தான், அப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டு டிரைவருக்கு அருகில் இடதுபுறம் கிடைத்த ஒரு சீட்டில் அமர்ந்து இருபுறமும் மரங்கள் செறிந்த சாலையை வேடிக்கை பார்த்தவாறு சென்று கொண்டிருந்தேன். எனக்கு முன்னால் ஒரு பெரியவர் ஒருவர் உட்கார்ந்திருந்தார். தேடிப்பார்த்தாலும் ஒரு கறுப்பு முடி கூட கிடைக்காதவாறு அடர்ந்திருந்தது அவரது தலையில் வெண்மயிர்கள். உழைத்தே இறுகிப்போன தேகமும் உரமேறிய கைகளில் நரம்புகள் புடைத்து வெளியேற துடித்தபடியிருந்தன.

அவரது தலை எனக்கு கண்ணாடி வழியாக பார்ப்பதற்கு இடைஞ்சலாக இருந்தது. அவரிடம் சற்று நகர்ந்து உட்காருமாறு சொல்வதற்கும் தைரியமில்லை. அவர் இடுப்பில் ஊன்றிய கையிடுக்கினூடே ஒரு வழியாக வேடிக்கை பார்த்தவாறிருந்தேன். அப்போது தூரத்தில் சாலையின் இடதுபுறம் ஒரு குட்டிச்சுவரில் ஒரு கறுப்பு உருவம் குத்துக்காலிட்டபடி அமர்ந்திருந்தது. எனக்கு அதைப் பார்த்ததும் ஏனோ ஒருவித பயமாக இருந்தது. அப்போது திடீரென்று ஒரு பெரிய கருங்கல்லை எடுத்து பஸ்சை நோக்கி அவ்வுருவம் எரிந்தது. கல் பட்டதும் பஸ்சின் முன்புறக் கண்ணாடி சுக்கு நூறாக சிதறியது. சிதறியவற்றில் பல துகள்கள் என் பாகெட்டில் விழுந்தன. அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வதற்குள் ஓ வென்ற சத்தத்துடன் கத்தத் தொடங்கினார் என் முன் அமர்ந்த பெரியவர். சிதறிய துகள்களில் சில அவர் கண்களைப் பதம் பார்த்ததே அவ்வலறலுக்குக் காரணம்.

எனக்கு வந்த அழுகையை அடக்கிக் கொண்டு அம்மாவை நோக்கி ஓடி அவரின் மடியில் புதைந்து கொண்டேன். " பயப்படாத.. இதுக்குதான் பெரியவங்க சொன்னத கேட்கணுங்கிறது" என்றவாறு என் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டார் அம்மா. அதன் பிறகு பஸ் அங்கிருந்து கிளம்பவில்லை. வழியில் வந்த மற்றொரு பஸ்சில் எங்களையெல்லாம் ஏற்றிவிட்டனர்.

அப்போது அந்தப் பகுதியில் இருவகுப்பினருக்கிடையே நடந்த ஜாதிக்கலவரம் நடந்து கொண்டிருந்ததாகவும், அதன் தொடர்ச்சியே இச்சம்பவம் என்பதும் அப்பா விளக்க புரிந்தது. அதுதான் முதன் முதலாக நான் சந்தித்த வன்முறைச் சம்பவம். அதன் பாதிப்பு பல வருடங்களுக்குத் தொடர்ந்தது. கிட்டத்தட்ட நான் பத்தாவது வகுப்பு படிக்கும் வரை பஸ் பிரயாணங்களை ஏதேதோ காரணம் சொல்லி தவிர்த்து வந்தேன். ஏதேனும் தவிர்க்கவியலாத காரணங்களால் பஸ் பிரயாணம் மேற்கொள்ள நேர்ந்தாலும் டிரைவருக்கு அருகிலுள்ள இருக்கையும், ஜன்னலோர இருக்கையும் எனக்குள் இனம் புரியாத பயத்தைத் தோற்றுவித்தன. அக்காலகட்டங்களில் எந்தவொரு இரவுப்பயணத்திலும் மறந்தும் கண்ணயர்ந்தில்லை நான்.

இதுமட்டுமல்ல, இத்தகைய கலவர நேரங்களில் அப்பா வீட்டைவிட்டு வெளியே சென்றுவிட்டு திரும்பிவரும் வரை தவிக்கும் தவிப்பை வெறும் எழுத்துக்களால் வெளிப்படுத்தவியலாது. இதோ இப்போது கூட இந்த பரமக்குடி சம்பவத்திற்கு இரண்டு நாட்கள் கழித்து இராமநாதபுரத்திலிருந்து என் தங்கை ஒருத்தி கால் பண்ணியிருந்தாள். பொதுவாக பத்து மணிக்கு மேல் அவள் கால் பண்ணியதில்லை. அன்று அவள் கால் பண்ணியிருந்த பொழுது மணி பத்தரைக்கும் மேல். அவரது வீட்டுக்காரர் வெளியூர் கிளம்பி பஸ்சில் பயணம் செய்து கொண்டிருப்பதாகவும், கொஞ்ச நேரத்திற்கு தன்னுடன் ஏதாவது பேசிக் கொண்டிருக்குமாறும் விளித்தாள். பேசும் பொழுதே இதைக் கூறினாள். பரமக்குடி கலவரம் அங்கு இராமநாதபுரத்திலும் எதிரொலித்ததாகவும், அதனால் தனியாக தூங்க பயமாக இருப்பதாகவும், அதனால் அவள் தூங்கும் வரை கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்படியும் கூறினாள்.

ஒரு வன்முறை நேரடியாக ஏற்படுத்தும் விளைவுகளை விட மறைமுகமாக ஏற்படுத்தும் விளைவுகள் சற்று ஆழமானவை. அவ்வளவு எளிதில் மறைவதில்லை. இதுபோல் எத்தனை தங்கைமார்கள் தங்கள் தூக்கத்தைத் தொலைத்தனரோ ? !. ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம்.

ஜன்னல் பக்கங்கள்-8

2011-08-28T17:44:00.000+05:30

அன்னா ஹாசரேவும், அவரது அறப்போராட்டமும், அவரின் பின்னால் உள்ள கூட்டமும், அருந்ததிராயின் விமர்சனமும் என்னுள் ஒரு சலனத்தை, ஒரு குற்ற உணர்வை, ஒரு கேள்வியை எழுப்பிப் போகின்றன. என்னளவில் நான் எத்தனை நேர்மையானவன் என்பதே அந்தச் சலனம், அந்தக் குற்ற உணர்வு, அந்தக் கேள்வி. அளவில் சிறியதாக, ஒப்பிடும் போது இன்னும் கூட சிறியதாக இருப்பதனால் மட்டுமே எந்த ஒரு நேர்மையற்ற செயலும் ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கதல்ல. என்னை இன்னும் கூர் தீட்டி, நேர்மையைக் கடைபிடிப்பதே என்னளவில் இத்தகைய போராட்டங்களுக்கான சிறந்த பங்காக இருக்கக்கூடும். (இதுவே வீதியிறங்கிப் போராடத் துணிவில்லாத எனது கையாலாகத்தனத்திற்கு வடிகாலாவும் இருக்கக் கூடும்). இந்த உணர்ச்சியை இந்தப் போராட்டம் எல்லோரிடத்தும் ஏற்படுத்தியது என்றால் இதுவே இப்போராட்டத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றியாக இருக்கும் கட்டாயமாக ஜன்லோக்பால் அல்ல.

* * *

மனுஷ்யபுத்திரனால் எப்படி இவ்வளவு எளிமையாக அதே நேரத்தில் அவ்வளவு தீர்க்கமாக ஒரு கருத்தை, ஒரு உணர்வை, சில உண்மைகளை கவிதைகளின் வரிகளுக்குள் புதைத்து வைக்க முடிகிறது. பொறாமையாக இருக்கிறது.

ஒரு முத்தத்தை இட்டு முடிப்பதற்குள்
ஒரு கரம்பற்றுதலின் வெம்மையை உணர்வதற்குள்
ஒரு சரியான பிரிவுச் சொல்லைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குள்
நேரமாகிவிடுகிறது.

- மனுஷ்யபுத்திரன்

சுஜாதாவின் "எழுத்தும் வாழ்க்கையும்" கட்டுரைத் தொடரில் படித்தது. நன்றி சுஜாதா.

* * *

ஆனந்த விகடனில் கடந்த சில வாரங்களாக வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் "வட்டியும் முதலும்" தொடரை ராஜூ முருகன் என்பவர் எழுதி வருகிறார். இவரை இதற்கு முன்பு நான் வாசித்ததில்லை. வாசிக்க வேண்டும். அபாரமான எழுத்து நடை இவருடையது. எடுத்துக் கொள்ளும் தலைப்புகளும் சுவராஷ்யமாக இருக்கின்றன. இதில் வெளிவந்த "பெண் மனம்" என்ற கட்டுரை சமீபத்தில் நான் படித்த ஆகச்சறந்த கட்டுரை என்பேன். ஆண்களாய்ப் பிறந்த அத்தனை பேரையும் குற்ற உணர்வு கொள்ளச் செய்யும் வீரியம் கொண்டது இக்கட்டுரை.

* * *

கவிஞர் நேசமித்திரனும், எழுத்தாளர் கார்த்திகைப் பாண்டியனும் இணைந்து "வலசை" என்னும் சிற்றிதழ் வெளியிட்டுள்ளனர். இதுவரை வாங்கிப் படிக்கவில்லை. மிக உயர்ந்த இலக்கியத்தரத்துடன் அமைந்திருப்பதாய் அறிகிறேன். அதனாலேயே வாங்கிப் படிக்க பயமாக இருக்கிறது. இத்துடன் மேலும் ஒரு சிறந்த தொடக்கமாக "வலசை" என்ற பெயரில் ஒரு வலைப்பூ தொடங்கி அதை ஒரு வாசக சாலையாக, ஒரு விவாத களமாக உருவாக்கியிருக்கிறார் நேசமித்திரன். அதற்கு முதலில் அவருக்கு வாழ்த்துக்கள்.

* * *

நேற்று நண்பர்கள் அனைவரும் காஞ்சி வரை சென்று வந்தோம். அப்போது என்னை பாதித்த ஒரு நிகழ்வு. அம்பாளை தரிசிக்க, கருவறைக்கருகில் நாங்கள் வரிசையில் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். அதுவரை நன்றாகவே நகர்ந்து கொண்டிருந்த வரிசை, திடீரென்று நகரவேயில்லை. நாங்கள் கூட ஏதோ திரை போட்டுவிட்டார்கள் என்று எண்ணிணோம். ஆனால் அம்பாளை தரிசிக்கும் அந்த வரிசையில் முதலாக நின்று கொண்டிருந்தவரோ கையை உயர்த்தி கண்ணத்தில் போட்டுக்கொண்டு மிக தீவிரமாக கும்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவரும் நகருவதாகயில்லை. அருகிலிருந்து வரிசையை சரி செய்யும் அறங்காவல் ஊழியரும் அவரை கண்டு கொள்ளவில்லை. தரிசித்து முடித்ததும் அந்த நபர், அறங்காவல் ஊழியருக்குத் தந்துவிட்டுப் போன ஒரு பத்து ரூபாயே அத்தனைக்கும் காரணமென்பது சில நிமிடங்களுக்குப் பின்னரே விளங்கியது.. இதில் என்ன கொடுமையெனில், அந்த ருபாயைக் கொடுத்தவரிடத்திலோ, வாங்கியவரிடத்திலோ ஒரு சிறு குற்ற உணர்ச்சி கூடத் தென்படவில்லை. மாறாக கொடுத்தவர் முகத்தில் ஒருவித பெருமிதமே தென்பட்டது :(

பணம் கருவறைக்குள்ளும் பாயும் போலிருக்கிறது.

* * *

ப(பி)டித்ததைப் பகிர்கிறேன் - "அது அந்தக் காலம்" -எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன்

2011-08-24T08:37:00.000+05:30

" ராமகிருஷ்ணனின் கட்டுரைகள் 1940கள் காலத்தை ஜீவனுடன் சித்தரிக்கின்றன. அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த என்னை ஒத்த வயதுக்காரர்களுக்கு இக்கட்டுரைகள் நினைவூட்டல் மூலம் ஓர் இலக்கிய அனுபவத்தைத் தந்தால், இளைஞர்களுக்கு இவை வியப்பு கலந்த இலக்கிய அனுபவம் தரும் " - அசோகமித்திரன்.

நான் சிறுவயதாக இருக்கும் போது எங்கள் அப்பத்தாவிடம் கதை கேட்பது வழக்கம். சொல்லும் போது இடையிடையே அவரது இளமைக்கால நினைவுகளையும், என் அப்பா, சித்தப்பா மற்றும் அத்தைகளின் குறும்புகளையும் சுவைபடக் கூறுவார். அப்போது அவர் சொல்லும் நிகழ்வுகளும், ரூபாயின் மதிப்புகளும், வழக்கொழிந்த பழக்கங்களும் சிறு குழந்தைகளான எங்களுக்கு ஆச்சரியமளித்தன. அன்றைய ஆச்சரியங்களுக்குச் சிறிதும் குறைவில்லாத நிகழ்வுகளின் ஞாபகத் தொகுப்பு இந்நூல்.

இந்தக் கட்டுரைகளில் பல கணையாழியிலும், தினமணிக் கதிரிலும், உயிர்மையிலும் வந்துள்ளன.. இக்கட்டுரைகளில் மிக முக்கியமானதாக நான் கருதுவது, "மகாத்மா காந்தி மறைந்த நாள்". இக்கட்டுரையில் இவர் கூறும் செய்திகள் இன்றைய தலைமுறையினருக்கு வியப்பளிப்பதில் வியப்பில்லை. ஒரு தேசத் தலைவரின் மரணத்தை நாடு முழுவதும், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தன் வீட்டுத்துக்கம்போல் எண்ணி வருத்தமுற்றார்கள், அழுதார்கள் என்பதை எவ்வளவு யோசித்தாலும் நம்புவதற்கு சற்று கடினமாகவே உள்ளது. அது என் தவறா அல்லது இன்றைய தலைவர்களின் தவறா என்பது இங்கு வேண்டா. அக்கட்டுரையில் அவர் குறிப்பிடும் மற்றொரு சம்பவம்:

"காந்தியடிகள் தகனத்திற்கு தமிழ் நாட்டிலிருந்து போக முடிந்தவர் அதிகமில்லை. நேரம் குறைவாக இருந்தது. அப்போதெல்லாம் விமான வசதி சொற்பம். பறந்து சென்றவர்களில் ஒருவர் அப்போதைய மத்திய நிதியமைச்சராக இருந்த எஸ். ஆர். கே. சண்முகம் செட்டியார். கோவையைச் சேர்ந்த அவர் சம்பவ தினத்தன்று கோவையிலோ, சென்னையிலோ இருந்தார். விமானம் மூலம் உடனடியாக அவர் டில்லிக்குப் போக முற்பட்டபோது ஒரு விசித்திர சம்பவம் நிகழ்ந்தது.

ஒரு சாமியார் எஸ்.ஆர்.கேயை அணுகி, "என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு போங்கள், நான் காந்தியைப் பிழைக்க வைத்துத் தருகிறேன்" என்றார். செட்டியார் முதலில் நம்ப மறுத்தார். சாமியார் மறுபடியும், "நான் தொட்டவுடன் உயிர் வந்துவிடும்" என்று அடித்துச் சொல்லவும் "எதற்கும் ஒரு சான்ஸ் பார்ப்போம்" என்று சாமியாரைக் கூடக் கூட்டிக்கொண்டு போனார். காந்திஜியின் உடலைத் தரிசிக்க ஒரே கூட்டம்,. இருந்தும் நிதி மந்திரி சாமியாரை அங்கே கூட்டிச் சென்றார். போய்ச் சேர்ந்த உடன் உடலின் கழுத்தில் ஒரு துவாரம் போட வேண்டும் என்று கதையை மாற்றினார் சாமியார். அதெல்லாம் முடியாது என்று சண்முகம் செட்டியார் அவரைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டார்.

இந்தச் சம்பவத்தையும் இன்று பலபேர் நம்ப மாட்டார்கள். ஆனால் இது நடந்தது உண்மை. அமைச்சர் நிருபர்களிடம் பேசினார். பேப்பரிலும் வந்தது. காந்தியின் மறைவைக் கேட்டவர்களின் அன்றைய மனோநிலையை இப்போது புரிந்துகொள்வது, ஏன் கற்பனை கூட செய்து பார்ப்பது கூடக் கடினமே."

கட்டுரைகளில் ஆங்காங்கே காணப்படும் செய்திகள் ஆச்சரியமளிக்கின்றன. சான்றாக, ஒரு ரெனால்ட்ஸ் பால்பாய்ண்ட் பேனாவின் விலை அன்றைய ஒரு சவரன் தங்கத்தின் விலையைவிட அதிகமாம்(இன்றைய தங்கவிலையுடன் தயவு செய்து ஒப்பிட வேண்டாம்). இரயில் பிரயாணம் குறித்த கட்டுரையும், கல்யாணம் குறித்த கட்டுரையும் சிறந்த வாசிப்பனுபவத்தை வழங்குவன.

வழக்கொழிந்துவிட்ட சில அறிய சொற்கள் கட்டுரை முழுவது விரவிக்கிடக்கின்றன். பாமரள் - பாமரனின் எதிர்ப்பதம். அனுபந்தம் - பின்னுரை (இன்னும் இலகுவாகச் சொன்னால் முடிவுரை). பண்ணாடி என்ற சொல்லை என் சிறுவயதில் அடிக்கடிக் கேள்விப்பட்டுள்ளேன். ஆனால் எங்கள் பகுதிகளில் நெசவாளர்களைக் குறிப்பதற்காக உபயோகப் பட்ட அந்த சொல் உண்மையில் பண்ணையார்களைக் குறிக்கவே பயன்பட்டிருக்கிறது என்பதை அறிய முடிகிறது. மேலும் மற்றொரு சுவராசியமான சொல் "குந்தாணி". இப்போதுதான் அதன் அர்த்தமும், வசவுச் சொல்லாக உபயோகப்படுத்தப் படுவதின் அர்த்தமும் புரிந்தது.

ஒரு தலைமை குடிமைப்பணி அதிகாரிக்கான நுணுக்கமும், துல்லியமும் கட்டுரைகளிலும் பிரதிபலிக்கின்றன. பழங்கதை பேசவும், பெரியவர்களுடன் அமர்ந்து அளவளாவவும் நேரமற்ற இந்த அவசர வாழ்வில் எல்லோரும் கட்டாயமாகப் பத்திரப்படுத்த வேண்டிய ஒரு நூல்.

புத்தகக் கண்காட்சி

2011-08-22T07:38:00.000+05:30

இந்தமுறை ஊருக்குச் சென்ற போது அங்கு புத்தகக் கண்காட்சி ஒன்று காந்தி கலை மன்றத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தது. பிளாட்பாரக் கடைகளில் பத்து புத்தகங்களை வரிசையாக அடுக்கி வைத்திருந்தாலே ஒரு பத்து நிமிடமாவது இருந்து பார்த்துவிடுவது வழக்கம். எங்கள் ஊர் புத்தகக் கண்காட்சியில் அதிகமாக எதிர்பார்க்க முடியாது எனினும் சில கிளாசிக் வகைகளை கைப்பற்ற இயலும். போன முறை இப்படித்தான், கோபல்ல கிராமமும், கணையாழியின் கடைசிப் பக்கங்களும் வாங்கிய ஞாபகம். என்னுள் எப்போதும் வாங்க வேண்டிய சில புத்தகங்களின் பட்டியலிருக்கும். அப்பட்டியலில் இருந்த ஒரு நாவலையும், ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பையும் இந்தமுறை கைப்பற்றிவிட்டேன். அத்துடன் கூடுதலாக அமரர் சுஜாதாவின் அம்பலம் இணைய இதழில் வெளியான "எழுத்தும் வாழ்க்கையும்" என்னும் கட்டுத்தொகுப்பையும் வாங்கினேன் (அடுத்து அம்பலம் இதழைத் தேட வேண்டும். வேறு யாரெல்லாம் எழுதியிருக்கிறார்கள் என்றறிய ஆவல்). ஜி.நாகராஜனின் "நாளை மற்றுமொரு நாளே" இந்த முறையும் கிடைக்கவில்லை.

நான் சென்றது ஞாயிற்றுக் கிழமையாதலால் மதியப் பொழுதிலும் கூட ஒரளவு கூட்டத்தைக் காண முடிந்தது. நான் கவனித்த வரையில் பெண்களின் கூட்டம் சமையல் புத்தகங்களின் பகுதியிலும், ரமணிச்சந்திரன், பாலகுமாரன் நாவல்களிடத்தும், இளைஞர்களின் கூட்டம் சுஜாதா மற்றும் கிழக்குப் பதிப்பகத்தின் சுயமுன்னேற்ற புத்தகங்களிடத்தும் குவிந்திருந்தது. இளைஞர்களை வசீகரிக்கும் ஒரு சக்தியாக இன்றளவும் சுஜாதாவே முதலிடம் வகிக்கிறார் என்பது என் கணிப்பு. நானும் அதில் விதிவிலக்கல்லன். இதுவரை நான் வாங்கிய அவரது எந்த ஒரு புத்தகமும் என்னை ஏமாற்றியதில்லை. நான் எதை எதிர்பார்த்தேனோ அதை செவ்வனே தந்து போயிருக்கின்றன. அவரிடம் என்னை ஈர்த்தது எது என்று சற்று நிதானித்து நோக்கும் போது, சலிப்பு தட்டாத எழுத்து நடையும், போகிற போக்கில் தூவிப்போகிற எள்ளலும், பத்திக்கு பத்தி வேறுபடும் பன்முகத்தன்மையும், ஆங்காங்கே வாசகனை 'அட' போட வைக்கும் அறிவுஜீவித்தனமும், அவரது அறிவியலும் அவரின்பால் ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தின எனலாம்.

ஆனந்த விகடன், குமுதத்தோடு நின்றிருக்க வேண்டிய எனது வாசிப்பை விரிவுபடுத்தத் தூண்டிய இருவரில் ஒருவர் அமரர் சுஜாதா. அவரிடம் உள்ள ஒரு சிறப்பு என்னவென்றால் இந்த புத்தகத்தைப் படியுங்கள், அதை வாசியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்க மாட்டார். ஆனாலும் அதை எடுத்து வாசிக்கும் ஆர்வத்தை நம்மிடம் நம்மை அறியாமல் ஏற்படுத்துவதில் கெட்டிக்காரர். அவர் பாஷையில் சொல்லப் போனால் அவையெல்லாம் அவருடைய கட்டுரைகளில் சப் டெக்ஸ்டாக வரும். எங்கோ தொடங்கி எங்கோ சென்று கொண்டிருக்கிறேன். இந்த புத்தகக் கண்காட்சியில் நான் வாங்கிய புத்தங்கள் இவை:

                1. தி.ஜாவின் "மோக முள்"
                2. எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணனின் "அது அந்தக் காலம்"
                3. சுஜாதாவின் "எழுத்தும் வாழ்க்கையும்"

இம்மூன்றில் தி.ஜாவினை அப்பா மீள்வாசிப்பு செய்து கொண்டிருக்கிறார். நான் கட்டுரைகள் இரண்டையும் மாறி மாறி வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். முடித்ததும் வாசிப்பனுபவத்தைப் பகிர்கிறேன்.

சீச்சு

2011-08-17T15:00:00.000+05:30

பெருநகரம் ஒன்றில் வாடகைக்கு வீடு பார்த்துக் குடியேறுவது என்பது கிராமத்தில் ஒரு வீட்டைக் கட்டுவதற்கு குறைவில்லாத அலைச்சல் மிகுந்த வேலை. அதுவும் நோய்டா போன்ற பாஷை தெரியாத நகரம் என்றால் சொல்லவேத் தேவையில்லை. இந்தியாவில் தமிழனைத் தவிர எல்லோரும் இந்தி பேசுகிறார்கள். அட! நமக்கு இங்கு அரசியல் தேவையில்லை.

என்னுடன் கிருபா, அருண் , விக்கி, ஆதி என ஐந்து பேருக்கும் சேர்த்து, நானும் கிருபாவும் வீடு தேட ஆரம்பித்தோம். புரோக்கர் மூலம் தேடினோம் என்றால் அவர்களுக்கு ஒரு மாத வாடகையைத் தனியாக கமிஷன் தந்து அழவேண்டும் என்பதால் நாங்களாகவே தேடத் தொடங்கினோம். சிறப்பு பொருளாதார மண்டலத்தில் அமைந்திருக்கும் எனது அலுவலகத்துக்கு அருகில் வீடுகளோ அல்லது அங்காடிகளோ இல்லாத காரணத்தால் நகரின் மையப் பகுதிக்கு அருகில், அதே நேரத்தில் அலுவலகத்திற்குச் செல்ல ஏதுவாக ஒரு பகுதியில் தேடிக்கொண்டிருந்தோம். அப்படி நாங்கள் தேடி வந்த பகுதிதான் செக்டர் 15 . நம்மூரில் தெருக்களைப் போல இங்கு நோய்டாவில் செக்டர் செக்டராகப் பிரித்திருக்கிறார்கள். நோய்டா, பொருளாதார வளர்ச்சியை நோக்கித் திட்டமிட்டு( ? ) உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நகரம். அதனால் இங்கு ஒரு வீதிக்கு ஒரு பார்க் இருக்கும். செக்டர் 15 ல் அப்படி ஒரு பார்க்கின் எதிரில் ஒரு "டூ லெட்" போர்டு தொங்குவதைப் பார்த்தோம்.

" வாடா கிருபா இதையும் கடைசியா பார்த்துடலாம் " என்றேன் நான்.

அது நாங்கள் அன்றைக்குப் பார்க்கும் 6 வது வீடு. ஜூன் மாத வெயிலில் சுற்றி அலைந்ததில் கடைசியாக எங்களிடம் மிச்சம் இருந்தது, ஆளுக்கு கொஞ்சம் தலைவலி மட்டுமே. ஆனால் வேறு வழியில்லை.

வெளியில் இரும்பு ரேழிக்கு அருகில் கருப்பு கிரானைட்டில் "ஒ. பி. வத்வா" என்று பொறிக்கப்பட்ட பெயர்ப்பலகைக்கு மேல் இருந்த காலிங் பெல்லை அழுத்தினேன்.....

தொடர ...

சொல்லாமல் பெய்யும் மழை !

2011-08-10T19:59:00.000+05:30

மழை

ஒவ்வொருமுறை

பெய்யும் பொழுதும்

என் வீட்டுத் தேநீர்க்கோப்பையின்

சுவை கூட்டிப் போகிறது

மழை

ஒவ்வொருமுறை

பெய்யும் பொழுதும்

வண்டி கழுவும்

என் சோம்பேறித்தனங்களுக்கு

வடிகாலாகின்றது

மழை

ஒவ்வொருமுறை

பெய்யும் பொழுதும்

அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின்

அண்டை வீட்டார்களை

அறிமுகப்படுத்துகின்றது

மழை

ஒவ்வொருமுறை

பெய்யும் பொழுதும்

என் பேனாவில்

கொஞ்சம் மையூட்டுகிறது

நான் அதில்

கொஞ்சம் பொய்யூட்டுகிறேன்

மழை

ஒவ்வொருமுறையும்

எதிர்பாராத தருணங்களில்

எதிர்பட்டு

எனை நனைத்துச் செல்கிறது

அவளைப் போலவே !

புலியுண்ட எருது !

2011-07-26T14:14:00.000+05:30

இளைத்த எருதொன்றின்
குருதி சுவைத்து
தின்று கொழுத்த
வங்கப் புலியின்
வயிற்றுக் கோடுகளுக்கிடைப்பட்ட
மஞ்சளொத்த கண்ணம் குவிய
சிரிக்குமுனது விழிகளில்
அதே வெறி
ஓடி ஒதுங்கும்
எருதாகிறேன் நான்.

இனியும் இரட்டிப்பாக்குவேன் !

2011-07-23T20:08:00.000+05:30

பள்ளிக்கூட புளியமரம்
பறக்கவிட்ட தேசியக்கொடி
பாதிகடித்த பபிள்கம்
பாசமிக்கத் தோழர்கள்

அடித்தணைத்த ஆசிரியர்கள்

இத்தனையும் இனி

எடுத்துவைத்த புகைப்படத்தில் மட்டுமே !

பள்ளி இறுதிநாளில் அப்போதிருந்த ஒரு பிலிம் கேமராவில் சுற்றிவளைத்து ஃபோட்டாக்களை எடுத்துக்களைத்து இறுதியில் மிதிவண்டி மிதித்துக் கொண்டிருக்கையில் தோன்றிய கவிதையிது. உருவங்களை கேமராவிலும், உணர்ச்சிகளை கவிதையிலும் சுமந்தலைந்த தருணம் அது. அன்று கவிதையிடமோ புகைப்படத்திலோ அதிக பரிட்சயமில்லை. ஆனால் இவ்விரண்டிடத்தும் ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பிருந்தது. அப்பாவின் வாசிப்புப் பழக்கமும், கல்லூரியின் "சிருஷ்டி"யும் எனது கவிதையிடத்தின் ஈர்ப்பைக் காதலாக்கிக் கொள்ள தளமமைத்தன. இன்று வரை "பச்சைத்தரு"வாய் அவ்விச்சை குன்றாதிருப்பது இறைவனருள்.

கவிதையின் போக்கு இப்படியென்றால் புகைப்படக்கலையின் மீதான எனதார்வம் பார்த்து ரசிப்பதோடு நின்றுவிட்டது கவிதை போல களத்தில் குதிக்கும் தைரியம் இதுவரை வராதிருந்தது. ஒவ்வொருமுறையும் நல்லதொரு தருணத்தை, தக்கதொரு வெளிச்சத்தில், மிக்கதொரு தெளிவுடன் பதிந்த ஒரு புகைப்படத்தை, பக்கத்தில் பார்க்கக் கிடைத்த பொழுதெல்லாம் என்னையறியாமல் எனது நேரம் விழுங்கியிருக்கின்றதது. சமீபத்தில், பதிவர் ஸ்ரீதர் நாராயணன் அவர்கள் கார்த்திக்,மீனா தம்பதியின் ஒரு புகைப்பட தொகுப்பை பஸ்சில் பகிர்ந்திருந்தார். நான் நடந்த மீனாட்சியின் மண்டபமும், நாயக்கரின் தூணும் இத்தனை அழகா?. காதலையும், காட்சியையும் இணைத்துக் கவிதை படைத்திருக்கிறார் புகைப்பட நிபுணர்.

இதன்பின் துளிர்விடத் துவங்கியிருக்கிறது எனது புகைப்பட ஆர்வம். இப்போதைக்கு இணையமே என் ஆசான். புகைப்படக்கலைக்கு கலையுணர்வு, கவித்துவம் இவற்றுடன் நுட்பம் மிக அவசியம். இப்போதுதான் துவங்கியிருக்கிறேன் கற்பதற்கு. மூன்றின் விதிகள், ஒளியின் வித்தைகள், காமிரா நுட்பங்கள் என கற்பதற்கு ஏராளமாய் இருக்கின்றன. கற்பதிலுள்ள சுகம் அதைப் பகிரும்போது இரட்டிபாகிறது. இனியும் இரட்டிப்பாக்குவேன்.

அப்பாவின் புன்னகை

2011-07-04T19:15:00.000+05:30

அம்மாவைப் போல்

அப்பா பார்த்து பார்த்து பரிமாறியதில்லை

அம்மாவிடம் போல்

அப்பாவின் மடியில் அயர்ந்துறங்கிய நினைவுமில்லை

அம்மாவிடம் போல்

அப்பாவிடம் தோன்றியதெல்லாம் பகிர்ந்ததில்லை

அம்மாவினுடையதைப் போல்

அப்பாவின் ஸ்பரிசம் அதிக பரிட்சயமில்லை

அம்மாவிடம் போல்

அப்பாவிடம் அதிக சுதந்திரமில்லை

ஆனாலும்

நீண்ட பிரிவுக்கு

முந்தைய நாளொன்றின் இரவில்

வலிந்து புரியும் ஒரு புன்னைகை

போதுமாயிருக்கிறது

அப்பாவிற்கு !

ஆறாம் விரல்

2011-07-01T14:28:00.000+05:30

பெருநகரத்துச் சாலையொன்றின்
அவசரக் காலையின்
அதிவேக பயணத்தில்
முன் சென்ற கார் ஒன்றில்
கண்ணாடி கீழிறக்கி
தன்
ஆறாம் விரலினை
எரித்துச்
சாம்பல் தட்டிப் போனதொரு
வளைகரம்

வெப்பம்

2011-06-13T10:50:00.000+05:30

தாமததித்து வழங்கப்பட்ட

தேநீர்க் கோப்பையிலும்

பிதுங்கி வழியும்

பேருந்தொன்றின்

பேரிரைச்சல் மீதும்

வழிமறித்துப் பிச்சையுண்ணும்

வயதான பாட்டியிடமும்

மறந்துவிட்ட தலைக்கவசத்திற்காக

மனைவியிடமும்

உமிழ்ந்து போகிறேன்

உள்ளிறங்கும்

வெப்பத்தை

ஆளுக்குக் கொஞ்சமாய்

வெயில் புணர்ந்து

வெளியேறும் வியர்வைத்துளிகள்

ஒவ்வொன்றும்

உறிஞ்சிக் கொள்கின்றன

இயல்பாயிருக்க எத்தனிக்கும்

என்னை.

* * *

அம்மாவிற்கு

2011-05-08T11:15:00.000+05:30

அம்மாவிற்கு

அவள் பிறந்தநாள் தெரியாது

என்னை பிரசவித்தநாள் தெரியாது

கடல் தெரியாது

காலம் தெரியாது

கணக்கு தெரியாது

கவிதை தெரியாது

கடைசியாகச் சிரித்த நாள் தெரியாது

விதவிதமாய்ச் சமைக்கத் தெரியாது

விபரம்கூடக் கொஞ்சம் தெரியாது

பசி தெரியாது

பணம் தெரியாது

பாவம் தெரியாது

பாசாங்கு தெரியாது

புத்தகம் தெரியாது

புதுத்துணி தெரியாது

அதிர்ந்து பேசத் தெரியாது

ஆசையைக்கூட கூறத் தெரியாது

அமர்ந்தபடி தூங்கத் தெரியாது

வலி தெரியாது

வாசனை தெரியாது

வஞ்சம் தெரியாது

எழுதத் தெரியாது

எதிர்த்துப் பேசத் தெரியாது

எங்கும் போகத் தெரியாது

என்ன தெரியும்?

என்னைத் தெரியும்

என்னை மட்டும்தான் தெரியும்.

( அன்னையர் தினம், ஆட்டுக்குட்டி தினம் என எல்லா தினங்களும் வியாபாரமயமாக்கலின் உத்தி என்பது என் மூளைக்கு உரைத்தாலும், ஃபேஸ் புக், பிளாக், பஸ், மாயாஜால், கூரைக்கடை பிரியாணி இவற்றிற்கிடையே அம்மாவுக்காக ஒரு கவிதை எழுத நேரம் ஒதுக்கத் தோன்றியமைக்காக என் மனம் இத்தினத்தை வரவேற்கவே செய்கிறது. )

அடரிருள்

2011-04-29T12:48:00.000+05:30

ஆசையாக வாங்கி வைத்த
கவிதைப் புத்தகத்தின்
அட்டையில் ஒற்றியிருக்கிறது
தூசு

வீட்டின் கொல்லைச்சுவரில்
துணிகட்டுமிடத்தில் கூடுதலாக
ஒரு ஆணி

இலை பகிர்ந்தவளின்
தலை வகிட்டில் புதிதாக
ஒரு நரைமயிர்

ஆடை படிந்து
நுரை கலையுமுன்
வைத்தச் சூட்டில்
ஒரு காபி

ஏ.சி யணைத்து
ஜன்னல் திறந்த பொழுதில்
தூரத்து யேசுதாஸின் பாடல்

நன்றி சொல்லவேத் தோன்றுகிறது
கால் முறித்த அடரிருளுக்கும்.

நன்றி : உயிரோசை